• Onze honden, zijn onze kinderen

    Sinds onze Diva in februari is overleden en inmiddels 9 maanden verder zijn. Missen wij onze kleine meid nog steeds, iets wat ik ook wel laat merken, via mijn social media kanalen en natuurlijk ook wel op mijn blog wel laat weten. Toch hoor ik nog steeds, dat mensen hier wel is verbaasd op reageren. Daarom zal ik je in deze blogpost vertellen, waarom wij nog haar steeds enorm missen en daar schaam ik mij absoluut niet voor. 

    Zoals je misschien wel weet kunnen wij geen kinderen krijgen, waardoor wij ongewenst kinderloos door het leven gaan. Dit moesten wij natuurlijk verwerken, zodat wij dit verlies een plek konden geven. Gelukkig heb ik dit een plek kunnen geven, ben ik de dingen anders gaan zien en zo ook op onze honden. 

    Want ik zie, onze honden als mijn kinderen. Alleen met dat verschil, het is
    een hond en geen mens. Daarom behandel ik ze wel als honden, maar voor mijn gevoel zijn het mijn kinderen. Hier voel ik mij goed bij en daarom zijn wij ook gewoon een papa en mama voor onze hond. 

    Dit gevoel had ik niet bij mijn vorige honden Nicky, Harry en Max, omdat ik hun echt als mijn hond zag. Was er toen ook nog niet zo mee bezig en had eigenlijk gedacht, dat ik een moeder van 1 of hooguit 2 kinderen zou worden.

    Aan het einde mijn verwerkingsproces, ben ik mijn honden als mijn kinderen gaan zien. Wat mij echt heeft geholpen, bij het accepteren dat wij kinderloos door het leven gaan. Alleen in deze periode, moesten wij helaas ook afscheid van onze Diva nemen. Wat voor mijn gevoel ook anders was, dan bij mijn vorige honden.

    Voor mijn gevoel had ik niet mijn hond verloren, maar mijn kind. Iets wat ik bij mijn vorige honden niet had. Ondanks ik verdrietig was, toen ik hun afscheid moest nemen en zitten ze net als onze Matsi en Diva voor altijd in mijn hart.

    Marcel heeft dit gevoel niet, maar respecteer mijn gevoel wel hierin en weet
    dat ik altijd in het belang van onze honden denk. Alleen missen we allebei onze Diva enorm en ben ik blij, dat wij het gemis met elkaar delen kan. 

    Op dit moment hebben wij alleen onze Matsi, waar wij enorm veel van houden en zie ik hem echt als mijn kind. Dat is dan ook de rede, dat ik soms een blogpost over hem schrijf. Zoals dierendag, maar ook als hij iets beleefd heb dat anders dan normaal is. 

    Gek genoeg hoor ik dan er niemand over, wanneer ik iets over Matsi op mijn blog deel. Dit vind ik zelf een beetje vreemd,want voor mij is dit precies het zelfde. Alleen met dat verschil, dat ik bij Diva een ander gevoel erbij heb. 

    Wat ook logisch is, want Matsi is gelukkig nog steeds in ons midden en deel ik ook de mooie momenten die ik met hem beleven mag. Dat heb ik helaas niet bij Diva kunnen doen, omdat ik toen nog geen blog had. 

    my days 10

    Wel was ik net begonnen met bloggen. Alleen om de verhalen met onze Diva erbij, was ik net iets te laat. Iets waar ik echt spijt van heb en dat is iets, wat ik niet snel heb. 

    Dit is ook de rede, dat ik voortaan mijn gevoel volgt en daar hoort dit gevoel ook bij. Want mij heeft het enorm geholpen, om onze honden als onze kinderen te zien. Dus als ik iets wil delen over mijn honden, dan doe ik dat.

    Want het geeft mij juist troost, als ik verdrietig over één van mijn overleden honden ben en blijdschap, als ik iets leuks met Matsi of één van mijn toekomstige honden deel. 

    Je kan het eigenlijk een beetje zien, zoals jij dat waarschijnlijk met je eigen kinderen of huisdieren dat op social media doe. Het enige verschil is, dat ik dit eerst via mijn blog of YouTube kanaal doe en dan het pas via mijn social media kanalen verspreid. 

    Want zoals jij het misschien leuk vind om de mooie of verdrietige momenten, die jij met je kinderen beleefd op internet deel. Zo doe ik dat met mijn honden. 

    Liefs,

    Quirina

    Volg:
    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Miljoenen artikelen