• Recepten
  • Onze Bruiloft

    Vandaag is het precies een jaar geleden, dat ik het ja-woord aan Marcel heb gegeven. Kijk ik terug op de belangrijkste dag van mijn leven, wat eigenlijk de mooiste dag van mijn leven had moeten worden.

    Onze dag begon gescheiden, Marcel is vanuit zijn ouderlijk huis getrouwd en heeft daar ook zijn laatste nacht als een ongetrouwde man doorgebracht. Heeft hij zich daar aangekleed, in gezelschap met zijn ouders ceremoniemeester en mijn oom Theo, die daar foto’s heeft gemaakt voor onze trouwdag. Alleen als je de foto bekijk dan lijkt het wel een beetje of hij bijna is vergeten wat hij ook alweer ging doen deze dag.

    Zelf ik heb ik ook de nacht voor de bruiloft niet thuis geslapen, maar bij mijn familie in een vakantiehuisje die ze hadden bij de Huttenheugte. Je kan dus wel zeggen dat mijn trouwdag met een vakantiegevoel is begonnen, heeft mijn familie een ontbijtje voor mij klaargemaakt en ben ik naar huis gegaan waar wij wonen en zag ik bij thuiskomst dat vrienden en/of familie van ons het huis had versierd. Dit vond ik echt ontzettend lief, ben ik naar binnen gegaan om mij aan te kleden en moest juist op deze dag mijn koffiekan van het koffiezetapparaat het begeven. Niet echt de het handigste moment en was er helaas ook geen tijd om eventjes snel een nieuw apparaat te kopen.

    Een gezellig ochtend met mensen die voor mij veel betekenen, samen met de visagist en mijn kapster natuurlijk. Naarmate de ochtend voorbij ging, kwam de andere vrienden, familie en onze fotografe binnen. Die allemaal natuurlijk aan het wachten was, tot ik van boven kwam in mijn trouwjurk die ik op het laatste moment heb aangetrokken.

    Dan is het wachten op je aanstaanden man, volgens mij is dit wel het spannendste moment van de dag. Hij heeft je nog niet gezien, alles is dicht zodat hij je niet vanaf buiten kan zien en dan wacht je tot hij je ophaalt. Bij een ander een heel erg leuk moment, alleen bij mijzelf vond ik dit moment helemaal niks. Alle ogen zijn dan ineens op jou gericht, de buurt en je aanstaande man en was ik blij dat ik eindelijk in de auto zat. Zo blij dat ik helemaal vergeten ben, om de andere die nog niet bij mij waren en mijn aanstaande man een broodje aan te bieden.

    Volgens mij dacht Marcel hier ook niet meer aan en zijn wij naar onze trouwlocatie het Veenpark gegaan waar wij ook onze trouwfoto’s hebben laten maken. Deze hebben wij voor het officiële gebeuren ingepland, omdat we pas om 15:30 het ja-woord aan elkaar zouden geven.

    Moet ook eerlijk zeggen dat het niet altijd erg handig was om overal op en af te gaan met een trouwjurk. Dit doordat ik niet veel bewegingsvrijheid had in mijn jurk, ondanks ik toch een split onder in de jurk had. Ook op hakken lopen is niet echt mijn ding, dus heb ik halve wegen maar mijn sneakers die ik voor deze dag had gekocht aan te doen. Gelukkig hielp de ceremoniemeester mij hier mee, later heeft Marcel mij ook met de schoenen meegeholpen. Wat was ik blij dat ik ook voor sneakers ben gegaan, het liep in ieder geval een stuk beter dan de nette schoenen, die ik alleen nog maar bij het ja-woord aan had.

    Nadat wij iets hadden genuttigd met de groep, die bestond uit onze bruidsjonkers,  getuigens, mijn aanstaande zwager en de fotografen. Gingen wij met de chauffeur die ook onze ceremoniemeester was en Hennie onze fotografe, ons terugtrekken zodat de andere gasten ons niet konden zien. Al snel kregen wij te horen, dat het huwelijksceremonie voor ons vertraging had opgelopen en of wij eventjes langer wilden wachten op de plek waar wij ons verstopt hadden. Vervelen deden we ons niet, want onze fotografe maakte nog wat foto’s van ons en keken wij toe hoe onze andere gasten zich aan het verzamelen waren.

    Alleen het wachten ging wel wat langer duren, want het schijnt dat het bruidspaar die voor ons trouwde ook nog een kerkelijk huwelijk had ingepland. Inmiddels waren we wel verplaats naar een andere plek op het park en had onze fotografe zich bij onze andere gasten zich toegevoegd. Dus daar zaten wij in de auto met onze ceremoniemeester bij de snoepwinkel te wachten, waar wij nog een snoepje kregen van de verkoopster. Dit heeft in totaal iets meer dan een uur geduurd, verveelde ik mij te pletter in de auto en vond ik dit nog zelfs erger dan filerijden. Na lang wachten, waren wij eindelijk aan de beurt en konden we het ja-woord eindelijk aan elkaar geven.

    Dan denk je dat je alles gehad te hebben, ging het ook nog is mis bij het binnenkomst van ons in het kerkje. Dit had ik allemaal uitvoerig besproken bij de medewerkers van het Veenpark, alleen hebben ze het uiteindelijk niet begrepen hoe wij het voor ogen hadden. Moesten we weer een paar terug uit het kerkje halen, die eerst door hun naar binnen waren.

    Uiteindelijk was het nog niet gegaan, maar gelukkig stond de foto van mijn vader er wel, die helaas niet meer in ons midden was om deze dag met mij te beleven. Waar wij eerst een kaars aan hebben gestoken, voordat het huwelijksceremonie begon. Zo was voor mijn gevoel mijn vader er toch een beetje bij, wat voor mij erg belangrijk was omdat het toch een groot gemis is op zo’n dag als deze.

    Gelukkig wist de ambtenaar van de burgerlijke stand wel was ze moest doen, heeft ze echt een mooi toespraak gehouden en waren we erg blij dat we haar hadden gekozen. Niet zo heel erg officieel, beetje humor en toch heel erg mooi hoe ze alles heeft verwoord.

    Alleen wouden wij een huwelijksgelofte aan elkaar geven, hiervan zijn we na veel oefenen allebei de tekst vergeten en kwam er bij mij niet veel uit dan 4 woorden. Ik hou van je en dan ook nog heel erg zachtjes en niemand het kon horen. Marcel bracht daar het een stuk beter van af en kon iedereen hem ook nog is verstaan, wat ook wel erg handig is natuurlijk.

    Gelukkig ging het ja-woord en het geven van de ringen wel goed. Uiteindelijk om 16:45 getrouwd, was ik vanaf dat moment mevrouw Santing-Kamoen en als een getrouwde vrouw door het leven.

    Na het ja-woord te hebben gegeven, de felicitaties van de ambtenaar met een gedicht mogen ontvangen, zijn wij naar buiten gegaan. Iedereen kreeg bij het verlaten van het kerkje een witte ballon, gingen ze in de rij staan en liepen wij zo het kerkje uit. Aan het eind kregen wij onze ballonnen, deze was rood van kleur. Dit omdat ik het wel leuk vond om onze ballonnen te kunnen zien tussen de ballonnen van onze gasten, die we allemaal tegelijk hebben losgelaten.

    Natuurlijk moesten ook nog foto’s gemaakt worden met familie, vrienden en genodigden die met ons op de foto wilden. Werden er paar familiefoto’s gemaakt zonder ons en bedacht onze fotografe om een foto te maken, dat wij liggend op het gras lagen. Hier was ik niet heel erg blij mee, want ik had echt zoiets; je gaat toch niet op het gras liggen met je trouwjurk. Alleen heb ik het toch gedaan, volgens mij omdat mijn man dit ook wel erg leuk idee vond en heb dit ook voor hem gedaan.

    Nadat we het ja-woord hadden gegeven, de laatste foto’s op het Veenpark zijn gemaakt, zijn wij richting onze feestlocatie gegaan. Hier wachten natuurlijk al diverse gasten, die niet bij het huwelijksceremonie waren, maar wel uitgenodigd waren. Kregen we de felicitaties in ontvangst, waar onze gasten met een kopje koffie en petit four konden gaan plaatsnemen. Zelf hebben wij er niet veel van gezien, geloof dat wij zelf net aan de koffie zaten en vervolgens was het alweer tijd voor de barbecue die geopend door ons moest worden.

    Kon mij natuurlijk ook wel voorstellen dat de kinderen honger hadden, wat wij ook eigenlijk wel hadden en natuurlijk werd er voor ons het vlees gebarbecued. Ook het eerste moment dat wij tijd hadden voor onze gasten, om een praatje met hun te maken en eventjes aandacht aan hun te schenken.

    Helaas heeft niet iedereen onze openingsdans niet kunnen zien, dit omdat er meerdere mensen van ver kwamen en ook weer naar huis moesten rijden of doordat ze kleine kinderen nog hadden, die weer naar huis moesten of gewoon moe waren en naar huis wilden gaan. Toch heb we een klein feestje van kunnen maken en heb ik zeker af en toe op de dansvloer gestaan.

    Nu een jaar later terugkijkend op mijn trouwdag, ben ik blij dat we voor een budget wedding zijn gegaan. Dit omdat er meerdere dingen op die dag mis is gegaan, maar ook wist dat dit niet de bruiloft zou worden zoals ik mij dat had voorgesteld. Wel ben ik blij dat we uiteindelijk toch hadden besloten om onze honden in het pension te brengen, dit omdat onze Diva dit niet meer zou aankunnen en voor haar teveel stress zou hebben opgeleverd. Ondanks alles, had ik dit niet willen missen. Dit omdat Marcel en ik, het ja-woord aan elkaar hebben gegeven, in het bijzijn van onze dierbare mensen hier getuigen van konden wezen.

    Liefs,

    Quirina

    Foto’s zijn gemaakt door: Huizinga Fotografie, Theo Schild en sommige foto’s zijn van vrienden of familie

    Quirina

    Mijn blog is een persoonlijke blog waar ik mijn passie deel voor fotografie, reizen en eten. Naast deze passie deel ik ook een deel ik ook een klein gedeelte van mijn leven en soms over lifestyle of over het bloggen zelf.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *