• Fotografie challenge
  • Fotografie challenge
  • Onze Bruiloft

    Vandaag is het precies een jaar geleden, dat ik het ja-woord aan Marcel heb gegeven. Kijk ik terug op de belangrijkste dag van mijn leven, wat eigenlijk de mooiste dag van mijn leven had moeten worden.

    Marcel is die dag begonnen bij zijn ouders en ik bij mijn familie, die op dat moment een vakantiehuisje bij de Huttenheugte in dalen waren. Zo begon mijn trouwdag, meer met een vakantiegevoel dan dat ik het gevoel dat ik echt ging trouwen. Het enige verschil is dan wel, dat je het allemaal reuze spannend vind, beseft dat het echt je trouwdag is en kan je niet wachten tot je bij het altaar staat.

    Mijn familie had er voor gezorgd dat er een heerlijk ontbijtje voor mij klaar stond, wat ik echt super lief vind natuurlijk. De koffie ging er wel in, alleen echt honger had ik natuurlijk niet. Samen met mijn nicht hebben we snel wat aangetrokken, wat er echt niet florissant uit zag! Zij ging namelijk met mij mee naar ons huis om mij daar te helpen en wou ze bij mij ook pas gaan aankleden voor mijn grote dag.

    Toen we bij mijn huis aankwamen, zagen wij dat ons huis door vrienden en/of mijn schoonfamilie versierd was. Iets wat ik echt niet verwacht had en super lief vond. Zelfs mijn buitendeur was zo versierd, dat ik wel eventjes moeite moest doen om het slot te vinden om zo de ballonnen niet kapot te laten gaan. Dat zou ik echt jammer zijn natuurlijk, omdat ik dit Marcel ook zag als hij mij bij ons huis ging ophalen.

    Eenmaal binnen wilde mijn nicht koffie en thee gaan zetten, voordat de andere gasten van vandaag kwamen. Dan kon ik snel nog eventjes douchen, voordat de visagist en kapper bij mij thuis waren. Zou je net zien dat juist op dat moment de koffiekan van onze koffieapparaat moet begeven. Een moment die echt mij niet uit kwam, omdat ik op dat moment echt geen tijd had om snel eventjes een nieuwe koffieapparaat te gaan kopen.

    Gelukkig hebben we wel een gezellige ochtend gehad, met de mensen die veel voor mij betekenen. Waar mijn kapper en visagist ook bij waren, die wij gelukkig nog van koffie konden voorzien. Tegen de middag kwamen de andere gasten bij ons en de fotografen die we voor deze dag hadden. Die natuurlijk aan het wachten waren, tot ze mij in mijn trouwjurk naar beneden zagen komen.

    Ik geloof dat ik mij nog nooit zo ongemakkelijk heb gevoeld als die ochtend. Iedereen kijkt naar je, iets waar ik mij niet echt gemakkelijk bij voel. Dat belooft dus nog wat voor vandaag. Want dit ga je niet één keer op een dag meemaken, maar zo’n beetje de hele dag.

    Dan is het wachten op je aanstaanden man, volgens mij is dit wel het spannendste moment van de dag. Hij heeft je nog niet gezien, alles is dicht zodat hij je niet kan zien. Wachtend tot hij je ophaalt, waar ik mij helemaal prettig bij voelde.

    Op dat moment zijn echt alle ogen op jou gericht, niet alleen van de mensen die dicht bij je staan. De hele buurt kijkt naar je en ik moet eerlijk zeggen dat ik enorm blij was dat ik in de auto zat. Zo blij dat ik helemaal vergeten ben, om de andere die nog niet bij mij waren en erger nog mijn aanstaande man een broodje aan te bieden.

    Schijnbaar had Marcel geen honger, want anders had hij mij hier echt wel aan herinnerd. Wat hij dus niet gedaan heeft, omdat hij het ook allemaal erg spannend en leuk vond om mij te zien.

    We gingen van mijn huis naar het veenpark toe, waar we eerst onze trouwfoto’s hebben laten maken door onze fotografe Hennie Huizinga. Zei zit toevallig ook op dezelfde fotogroep waar ik ook sinds kort bij zit. Alleen kende ik haal al iets langer, omdat zij ook bij DTC-Schoonebeek wel is fotografeerde en met haar hond trainde.

    Volgens mij dacht Marcel hier ook niet meer aan en zijn wij naar onze trouwlocatie het Veenpark gegaan waar wij ook onze trouwfoto’s hebben laten maken. Deze hebben wij voor het officiële gebeuren ingepland, omdat we pas om 15:30 het ja-woord aan elkaar zouden geven.

    Nu ben ik al niet echt een persoon die op pumps loop en geen lange jurken draag. Om dan een trappetje op en af te lopen, viel voor mij dus niet mee. Zeker niet als het dan ook nog heel erg smal was en mijn aanstaande man achter mij loop, alleen het levert wel een hele leuke foto van ons samen op.

    Gelukkig had ik ook mijn witte sneakers bij mij, die ik speciaal voor deze dag gekocht heb. Dit natuurlijk ook omdat ik wist dat wij een foto op deze brug zouden maken. Misschien lijkt het niet zo mooi op een foto, het was voor mij wel een stuk handiger om op de brug te komen. Ik moet ook eerlijk zeggen, dat ik mij met mijn sneakers een stuk zelfverzekerder voelde.

    Op een gegeven moment begonnen we toch een beetje trek te krijgen en zijn dan ook in het horeca gedeelte die naast de ingang van het park is. Echt een perfecte plaats voor een lunch was het niet, omdat het een zelfbedieningsrestaurant is. Alleen had ik hier natuurlijk niet echt op gerekend en konden we alleen dit op het laatste moment regelen. Alles was voor mij beter, dan op een hongerige maag elkaar het ja-woord geven.

    Nadat wij op een plek met een paar andere genodigde ons maag vol hadden gegeten, konden we eindelijk ons gereed maken om dan eindelijk te gaan trouwen. Wij gingen dan ook samen met onze chauffeur/ceremoniemeester en onze fotografe, scheiden van onze andere gasten die vanaf het begin erbij waren. Zodat de andere genodigde ons niet konden zien, maar wij konden hun wel zien.

    Dat was wel erg leuk om te zien, zeker als je weet dat hun niet weten dat wij hun kunnen zien. Op dat moment kregen wij ook te horen dat het huwelijksceremonie voor ons vertraging had opgelopen, maar dat zou niet zo heel erg lang meer duren. Vervelen deden we ons niet, omdat onze fotografe heeft van deze gelegenheid nog wat foto’s van ons gemaakt.

    Na een half uur konden we eindelijk naar een andere plek gaan, waar we moesten wachten in onze trouwauto. Waar wij vervolgens nog minstens een half uur in de auto hebben gewacht. Op dat moment begin je toch wel te irriteren, want je maak je toch zorgen om de gasten die je speciaal voor deze dag heb uitgenodigd en niks voor hun kunnen doen.

    Ik heb mij echt op dat moment ter plette verveeld en vond ik dit zelfs nog erger dan in een file te rijden. Na lang wachten waren wij eindelijk aan de beurt en konden we eindelijk het ja-woord aan elkaar geven.

    Alles ingelicht dat onze bruiloft is uitgelopen, waar wij onze trouwdag verder zou gaan vieren nadat wij ons ja-woord gegeven te hebben. Ging mijn opkomst, hoe wij het wilde ook nog is mis. Terwijl wij dit wel uitvoerig met de medewerkers van het Veenpark besproken hadden, dus moesten we de desbetreffende gasten weer uit het kerkje gehaald worden. Die hadden hun voor het gemak maar eventjes naar binnen gestuurd, terwijl wij een beetje een Amerikaanse entree wilde.

    Uiteindelijk was het nog niet gegaan, alleen had ik het wel een beetje ermee gehad. Gelukkig stond de foto van mijn vader wel op de goede plek, dit helaas omdat hij niet meer in ons midden is om deze dag met mij te beleven. Daarom hebben wij eerst een kaars die bij hem stond aangestoken, omdat zo voor mijn gevoel toch mijn vader er toch een beetje bij is.

    Gelukkig heeft onze ambtenaar van de burgerlijke stand wel een hele mooi toespraak gehouden, precies zoals wij ons hadden voorgesteld. We waren echt blij dat we voor haar gekozen hadden.. Niet zo heel erg officieel, beetje humor en toch heel erg mooi hoe ze alles heeft verwoord heeft.

    Alleen beetje jammer dat wij allebei door het hele gedoe onze huwelijksgelofte die wij tegen elkaar wilde zeggen. We waren echt allebei compleet onze tekst vergeten, wat we tegen elkaar wilde zeggen. Hierdoor kwam er bij mij niet veel uit dan 4 woorden, die ik tegen hem gezegd heb.

    Ik hou van je, dat echt heel erg zachtjes eruit kwam en niemand die maar ook iets hoorde dat ik wat gezegd heb. Ze zagen misschien nog net mijn mond bewegen, al vraag ik mij af of ze dat gezien hebben. Marcel bracht daar het een stuk beter van af en kon iedereen hem ook nog is verstaan, wat ook wel erg handig is natuurlijk.

    Het ja-woord en het geven van de ringen, ging gelukkig wel goed. Wat ook het belangrijkste onderdeel van je bruiloft is en waren wij uiteindelijk om 16:45 getrouwd. Vanaf dat moment ga ik als mevrouw Santing-Kamoen en als een getrouwde vrouw door het leven.

    Nadat wij  het ja-woord te hebben gegeven, de felicitaties van de ambtenaar met een gedicht mogen ontvangen. Hebben wij eventjes gewacht totdat alle gasten buiten waren, die bij het verlaten van het kerkje een witte ballon naar buiten had meegekregen. Daarna gingen met een rode ballon mee naar buiten, om vervolgens door een rij van onze  vrienden en familie met ballonnen doorheen liepen.

    Deze ballonnen hebben wij op een pleintje allemaal op een pleintje los gelaten. Dit leek mij een heel erg leuk en romantisch idee, alleen beetje dom van mij om niet over de gevolgen voor de natuur na te denken.

    Natuurlijk moesten ook nog foto’s gemaakt worden met familie, vrienden en genodigden die met ons op de foto wilden. Je voelt je bijna als een ster, met de hele dag een fotografe achter je aan. Ik geloof ook dat ik nog nooit zo vaak op de foto ben gekomen, als die dag. Onze fotografe had ook bedacht om een foto te maken, dat wij liggend op het gras lagen.

    Hier was ik niet heel erg blij mee, want ik had echt zoiets. Je gaat toch niet op het gras liggen, terwijl je een trouwjurk aan heb. Toch heb ik dit gedaan, omdat mijn man dit ook wel erg leuk vond om zo een foto van ons te laten maken. Het is ook zijn dag, dus dit heb ik ook echt voor hem gedaan.

    Inmiddels was het bijna 17.30 dat wij een keer bij het Veenpark vertrokken waren, om eindelijk richting onze feest locatie te gaan. Hier waren al een paar gasten aan het wachten, die helaas niet bij de huwelijksceremonie konden wezen. Kregen we de felicitaties in ontvangst en kregen onze gasten een kopje koffie met een petit four.

    Al had ik het gevoel dat onze gasten eerder op wat te eten zaten te wachten, dan een kopje koffie met iets erbij. Wat ik mij heel erg goed kan voorstellen, want het was dan ook behoorlijk uitgelopen. Zelf hebben wij er ook niet veel van gezien, want ik geloof dat wij zelf net aan onze eerste slok koffie zaten en vervolgens was het alweer tijd om de barbecue, die door ons geopend moest worden.

    Dit was dan ook eindelijk voor het eerst dat wij eventjes tijd hadden om onze gasten eventjes de aandacht aan hun te geven. Wat natuurlijk samen ging met wat eten, drinken en eindelijk ook gewoon eventjes zaten. De barbecue was fantastisch, heeft de kok goed zijn werk gedaan en was ik blij dat het iedereen gesmaakt heeft.

    Pas rond 21.45 uur hebben wij onze openingsdans gedaan, op het nummer van Seal – Kiss from a rose. Helaas waren er al een paar gasten naar huis gegaan, omdat ze vanuit Rotterdam en omstreken waren gekomen of erg moe waren. Hun hebben dan ook onze openingsdans niet gezien, wat ik wel erg jammer vond. Toch heb we een klein feestje van kunnen maken en heb ik zeker af en toe op de dansvloer gestaan.

    Zoals je al een beetje kan zien, hebben wij op het laatst besloten om onze honden in het pension te brengen. Dit omdat onze Diva dit niet meer zou aankunnen, voor haar zou deze dag namelijk te veel stress geweest zijn. Op dat moment vind ik de welzijn van mijn honden belangrijker, dan dat ze bij mij zijn op de belangrijkste dag van mijn leven.

    Liefs,

    Quirina

    Foto’s zijn gemaakt door: Huizinga Fotografie, Theo Schild en sommige foto’s zijn van vrienden of familie

    Quirina

    Hey hallo, ik ben Quirina en woon samen met mijn man Marcel en onze hond Matsi in Emmen. Mijn grootste passie is fotograferen en doe ik vooral de dingen die ik erg leuk vind.

    Op deze blog lees je over de dingen die ik beleef, deel ik mijn passie voor fotografie, reizen en een klein beetje lifestyle. Hiermee hoop ik je te inspireren om je eigen dromen waar te maken en vooral jezelf te blijven in deze maatschappij.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    YouTube

    Vanaf 1 januari, ga ik de 365 dagen foto challenge doen. Hoe het mij zal vergaan? Dat kan je zien in mijn wekelijkse vlog en natuurlijk geef ik je ook een kijkje in mijn leven.

    Kijk je gezellig mee? Hier vind je de link naar mijn kanaal. Hopelijk tot snel!

    Laatste video