• Nicky, Harry en Max
  • Nicky, Harry en Max

    Voordat Matsi en Diva in mijn was, had ik hiervoor 3 anderen honden. Niet tegelijk, maar ze waren wel een onderdeel van mijn leven. Het waren ook mijn honden, Nicky, Harry en Max, die totaal verschillend van elkaar waren en maar twee dingen gemeen met elkaar hadden. Het waren reuen en ze hebben voor altijd een plek in mijn hart. Daarom wil ik ook hun een plek op mijn blog geven, want deze blog gaat immers ook grotendeels over mijzelf en wat in mijn wereld afspeelt. Dus in deze blogpost neem ik je graag terug in mijn herinneringen, die ik met deze 3 honden gemaakt heb. 

    Nicky

    Nicky was mijn eerste hond en samen hebben we bijna alles samen gedaan. Hij kwam in mijn leven, toen Nicky 5 jaars was en dat maakte me niets uit. Omdat we samen echt vrienden voor het leven waren geworden en deden de dingen zoveel mogelijk samen. In die tijd was ik een student en ik had deze hond samen met mijn eerste en ex-vriend. De relatie was geen succes, maar beiden hielden erg veel van hem. Dat was zeker een uitdaging, maar zowel mijn ex, als ik hebben dit heel goed aangepakt. In het respect en onze liefde voor Nicky hebben op vriendelijke manier goede afspraken over gemaakt. Zodat we beiden nog steeds Nicky in ons leven hadden.

    zelf ben ik niet opgegroeid met honden of andere dieren. Dus hij was een geweldige hond om mee te beginnen. Nicky was een kruising tussen een herder en een labrador. Voor mij was hij net als een herder waakzaam over zijn “hondenmoeder”, maar met de zachtheid van een Labrador. Hij wilde altijd voor me werken, maar hij was ook de beste kindervriend van de buurt waar ik woonde. Zoveel, dat de kinderen soms vroeg in de ochtend aan mijn deur kwamen, om te vragen of ze met Nicky konden spelen. Dit vond ik nooit een probleem, zolang ik er toezicht op kon houden en dat Nicky dit ook wilde. In dat opzicht had hij altijd een keuze bij mij.

    Naast de zachte kant van Nicky met kinderen, was het ook echt een waakhond. Zo erg dat hij me zelfs waarschuwde toen mijn buren werden ingebroken. Op dat moment besefte ik het niet, maar Nicky kon ik niet kalmeren. Hij wilde heel graag naar de achtertuin en daarom besloot ik een kijkje te nemen met mijn hond Nicky. Vanaf het moment dat ik de achterdeur opendeed, ging Nicky er recht op af en daar was ik toen niet blij mee. Zeker toen ik de indringer zag, was ik echt bang. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de veiligheid van mijn hond. Natuurlijk heb ik de politie gebeld, maar die waren er niet meteen. Gelukkig waren ze wel snel om me te helpen en konden ze de indringer onmiddellijk arresteren, omdat Nicky hem altijd vasthield.

    Ik had echt geluk met Nicky in mijn leven. Een lieve hond, die goed luisterde. Maar je kon geen koffiemelk op tafel laten liggen als je niet thuis was. Dan kon je erop rekenen dat het pakje in kleine stukjes op de vloer lag. Nou, blijkbaar was hij gek op koffiemelk. Helaas heb ik heel weinig digitale foto’s van Nicky en moest ik hem in 2002 vaarwel zeggen. Maar ik denk regelmatig aan hem en de herinneringen die ik met hem heb gemaakt.

    Harry

    Harry was een New Foundlander, die van ik samen met tweede ex-vriend had. Ik heb hem als pup gekregen, die 8 weken oud was en op 17 juli 2007 werd geboren. Net als Nicky was hij een geweldige hond waar iedereen van hield. Een zachtaardig karakter, loyale vriend, maar deze was een grote teddybeer. Helaas was Harry maar 3 jaar in mijn leven, maar uiteindelijk werd hij 10 jaar oud. Vrij oud voor zijn ras en in dat opzicht zorgde mijn ex goed voor hem. Voor dat alles ben ik mijn ex nog steeds dankbaar. Helaas heb ik Harry niet meer gezien, nadat ik en mijn ex zijn uit elkaar zijn gaan.

    Mijn hart was gebroken, omdat ik Harry niet meer kon zien, maar ik dacht elke dag aan hem. Hij heeft altijd een speciale plek in mijn hart. Net als mijn andere honden. Alleen soms is het beter voor je hond om hem te laten gaan en hem niet ten koste van alles terug te krijgen. Dat zou niet goed zijn geweest voor Harry, dus heb ik deze keuze gemaakt. Om ervoor te zorgen dat hij geen slachtoffer werd van onze relatiebreuk. Op 8 mei 2017 werd mij helaas verteld dat Harry was overleden. Een hond vernoemd naar mijn vader was en hopelijk had hij nog een goed leven gehad.

    Max

    Max kwam in 2011, in mijn leven toen hij 4 jaar oud was. Ik zag hem op een advertentie op Marktplaats. Nadat ik werd voorgesteld aan Max en een gesprek had met de eigenaren van Max. Had ik een goede indruk, maar een vreemd gevoel over hem. Ik dacht dat het een gevoel ernaast zat, omdat het gedrag van Max helemaal niks mis mee was. De mensen brachten Max zelf naar mijn huis met zijn spullen en dus bleef hij bij mij achter. Met een bot dat ik hem heb gegeven. Dit was zo vreemd voor Max, die eigenlijk alleen naar buiten keek om te zien waar zijn oude eigenaren waren gebleven. Als ik nog steeds terugdenk en naar de foto kijk. Dan krijg ik opnieuw tranen in mijn ogen, omdat dit zo hartverscheurend was om te zien dat ik er zelfs een foto van heb gemaakt.

    Gelukig werden Max en ik heel snel vrienden voor het leven, keken we samen televisie en maakten we prachtige wandelingen in het bos. Hij ging met me mee naar mijn familie die in Rotterdam woont en samen sloten we de dag af met de soap: As the World Turns. Dus letterlijk stonden we samen op en gingen we samen naar bed. Ik had op dat moment geen relatie en Max kon met mij in bed liggen als hij dat wilde.

    Helaas was deze vreugde al snel afgelopen, want na 2 maanden merkte ik dat het niet goed ging met Max. Ik had hier niet zo’n goed gevoel bij, dus ging ik met hem naar de dierenarts. De dierenarts vond dat hij erg stijf was voor zijn leeftijd en ontving hiervoor Metacam. In combinatie met een paar dagen rust zou Max het veel beter moeten doen. Alleen, ik zag geen verbetering bij hem en wat ik ook probeerde; Max is niet beter geworden. Je zag duidelijk dat hij pijn bleef houden. Uiteindelijk hebven we röntgenfoto’s laten maken en toen werd het heel duidelijk waarom Max pijn aan zijn lichaam had. Hij bleek een oude breuk die niet goed genezen was, waarvoor hij geopereerd kon worden. Maar helaas gaf dit geen garanties dat het goed zou komen en deze operatie was ook erg duur. Het startte met een minimale prijs, dat zou meer dan € 1000,00 euro gaan kosten. Een bedrag dat ik toen niet kon betalen en ik had nog maar 1 optie over.

    Dit was om hem over te schakelen naar Tramadol, wat sterkere pijnstillers zijn. Godzijdank, hielp dit voor een paar weken en tijdens deze periode hebben we een geweldige tijd gehad. Zelfs in de laatste paar weken dat Max leefde, zorgde hij ervoor dat Marcel en ik bij elkaar kwamen. Dit omdat Matsi was ontsnapt uit het huis, waar Marcel woonde. Ik kende Marcel toen al en toen was ik verliefd op hem. Dus heb ik op een zaterdagochtend 2 uur erover gedaan om Matsi te vangen, samen met mijn hond Max. Ik zag er zo verschrikkelijk uit van het rennen. Alleen wilde ik er zeker van zijn dat er niets ergs zou gebeuren met Matsi. Op die dag en op dat moment werd Marcel verliefd op me en je zou bijna denken dat Matsi en Max dit samen hebben bedacht. Ook al weet je dat dit in werkelijkheid niet mogelijk is.

    Max was echt kort in mijn leven, omdat het maar 5 maanden duurde. In overleg met de dierenarts was het beter voor Max om van zijn pijn te bevrijden. Ondanks dat we een paar maanden samen in elkaars leven waren, heeft hij voor altijd een plek in mijn hart.

    Until next time,

    Quirina

    Volg:
    Quirina
    Quirina

    Ik ben Quirina, 39 jaar, getrouwd met Marcel en wonen samen met onze hond Matsi in Emmen. Via mijn blog, YouTube kanaal en andere social media kanalen geef ik een kijkje in mijn leven. Is fotografie mijn grootste passie, mag ik graag wat van de wereld zien en ben ik positief ingesteld, maar heb net als iedereen de struggles in het leven. Ook kan je oude kranten artikelen lezen dat over mijn vader gaat. Kijk lekker rond en als je vragen heb? Stel ze gerust!

    Find me on: Web | Twitter | Instagram

    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *