• Fotografie
  • Max

    Een van mijn vorige honden is Max, die in 2011 in mijn leven is gekomen. Doordat zelf op zoek naar een hond was, kwam ik hem tegen via een advertentie die ik op Marktplaats ben tegengekomen. Helaas bleek hij chronische pijn te hebben, waar helaas niks meer aan gedaan kon worden. Dit heeft mij helaas samen met de dierenarts laten besluiten, dat het voor hem beter was om hem in te laten slapen. In deze blogpost vertel ik je het verhaal, dat ik samen met mijn Max heb mogen beleven.

    Zoals ik al in de intro had geschreven, heb ik Max via Marktplaat gevonden. Nadat ik zijn foto voor het eerst gezien had, was ik eigenlijk meteen weg van hem. In deze advertentie stond beschreven dat Max een jonge hond van 4 jaar was, zindelijk en lief voor kinderen was. Helemaal perfect dacht ik en heb ik met hun natuurlijk telefonisch contact gezocht.

    Uit het telefoongesprek had ik vernomen dat ze helaas noodgedwongen afscheid van hem nemen. Dit doordat ze noodgedwongen moesten verhuizen en van de verhuurder mochten ze geen huisdieren hebben. Deden ze dat wel dan waren ze dakloos en aangezien dat ze kinderen hadden, begreep ik dit helemaal.

    Mijn eerste kennismaking met Max was erg goed, had ik er een goed gevoel bij en kwamen ze zelfs eventjes vanuit Brabant om hem te brengen. Zelf woonde ik in Emmen, dus echt naast de deur lag het voor hun niet. Dit wilde ze heel graag omdat ze graag wilde weten, waar hun maatje terecht kwam. Wat ik zeker begrijp, omdat je hond toch een onderdeel van het gezin is.

    Een tijd voor komen, is een tijd van gaan natuurlijk. Alleen dit keer ging Max niet met hun mee, maar bleef hij bij mij achter. Dit afscheid vond ik wel erg triest voor Max, omdat hij dit helemaal niet begreep. Wordt je ergens mee naar toe genomen en vervolgens laten ze je bij een totaal vreemd persoon. Dit gedeelte vond ik dan ook niet erg leuk voor hem en kan je het hem ook niet eventjes uitleggen, waarom hij nu bij mij blijft.

    Met de spullen die hij meegekregen heeft en een botje die ik voor hem gekocht had. Keek hij ook meer naar buiten, om te kijken waar zijn oude baasjes bleven.

    Al erg snel werden we echt maatjes van elkaar en hadden wij samen de grootste lol. We deden dan ook bijna alles samen en als het niet anders kon, bleef hij alleen thuis. Hier had hij absoluut geen problemen mee, maar ik denk dat hij toch liever samen met mij samen was. We gingen samen naar bed en soms stonden we dan ook samen op.

    Op dat moment had ik ook geen relatie en mocht hij daarom ook van mij mee naar de slaapkamer als ik naar bed ging. Soms werd ik wakker en dan lag hij nog naast mij, maar soms lag hij ook gewoon lekker op de bank te slapen. Hebben samen mooie wandelingen gemaakt, waren we lekker met elkaar aan het ravotten en als de mogelijk was liep hij ook gewoon lekker los rond.

    Kortom hij hield mij altijd gezelschap en was dit de eerste kerel waarmee ik altijd samen As the world turn keek. Dit was namelijk toen der tijd mijn favoriete soap, die helaas niet meer bestaat. Hij lag eigenlijk dan altijd bij mijn voeten en keek hij vaak naar mij, op een manier dat je haast zou denken dat hij wil zeggen. Serieus! Dit vind je interessant?

    Na 2 maanden vond ik Max toch anders overkomen, hij wou niet echt meer spelen en was ook niet echt actief in huis. Zelfs als we buiten aan het wandelen waren, was hij toch iets minder actief dan ik van hem gewend was. Hier had ik dan ook niet zo’n goed gevoel bij en ben ik met hem naar de dierenarts gegaan.

    De dierenarts vond hem wel erg stram voor zijn leeftijd en heeft hij hiervoor Metacam gekregen. Na een paar dagen zij hij hier van moeten opknappen in combinatie om hem wat meer rust te geven. Dit heb ik natuurlijk gedaan, alleen zag ik helaas geen verbetering bij hem en lag hij het liefst dicht tegen mij aan of onder een dekentje als ik niet in de buurt was.

    Wat ik ook probeerde, Max werd er helaas niet beter op en zag je echt dat hij pijn had. Nadat ik een paar keer met hem de dierenarts bezocht had, hebben we uiteindelijk röntgenfoto’s laten maken. Toen werd mij en de dierenarts ineens een hoop duidelijk, omdat bij de foto bleek dat hij een oude breuk had die niet goed genezen was.

    Een operatie was een mogelijkheid, maar het gaf geen geranties dat het nog goed zou komen. Daarnaast was deze operatie ook nog is erg prijzig, want de totale kosten zou meer dan €1000,00 euro zijn. Iets wat ik op dat moment niet kon betalen en had ik voor de tweede optie gekozen.

    Dit was om hem over te laten stappen naar Tramadol, wat een sterkere pijnstillers zijn. Dit hielp gelukkig wel voor een paar weekjes, waarin we het ook erg fijn hebben gehad.

    Hij heeft zelfs in de laatste weken dat hij nog leefde, ervoor gezorgd dat Marcel en ik bij elkaar kwamen. Dit doordat Matsi ontsnapt was en wij kwamen hem toen tegen. Je moet niet vragen hoe, maar Matsi was zelfs bij ons gebleven en had ik de halsband van hem bij Matsi omgedaan. Zo kon ik hem weer terug naar Marcel brengen, die ik gelukkig op de terugweg tegenkwam.

    Op dat moment zag ik er echt niet florissant eruit, omdat ik eigenlijk net wakker was en snel iets had aangetrokken om Max uit te laten. Alleen verliep deze wandeling echt totaal anders, dan ik gepland had. Hier zit je echt niet op te wachten, als je een man leuk vind en lijkt het bijna dat hun dit samen hebben bekokstoofd. Wat natuurlijk niet kan, maar je zou haast denken van wel.

    Helaas werd de pijn voor hem erger, dat ik toch uiteindelijk samen met de dierenarts besloten heb om hem van zijn leiden te verlossen. Max was echt een super lieve hond en hebben we in de 5 maanden dat hij bij mij was, een hele sterke band samen gekregen. Net als Nicky, zal hij voor altijd in mijn hart zitten.

    Liefs,

    Quirina

     

     

    Quirina

    Hey hallo, ik ben Quirina en woon samen met mijn man Marcel en onze hond Matsi in Emmen. Mijn grootste passie is fotograferen en doe ik vooral de dingen die ik erg leuk vind.

    Op deze blog lees je over de dingen die ik beleef, deel ik mijn passie voor fotografie, reizen en een klein beetje lifestyle. Hiermee hoop ik je te inspireren om je eigen dromen waar te maken en vooral jezelf te blijven in deze maatschappij.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    YouTube

    Vanaf 1 januari, ga ik de 365 dagen foto challenge doen. Hoe het mij zal vergaan? Dat kan je zien in mijn wekelijkse vlog en natuurlijk geef ik je ook een kijkje in mijn leven.

    Kijk je gezellig mee? Hier vind je de link naar mijn kanaal. Hopelijk tot snel!

    Laatste video