• Recepten
  • Matsi toonde heel veel begrip voor de situatie.

    Onze Matsi is een echte ondeugd tot de bovenste plank, moeten we altijd verschrikkelijk alert zijn als het om eten draait en is hij oost-indisch doof. Doorgaans houdt hij wel aan de regels, maar als het om eten draait is het toch een andere verhaal.

    Alleen tot onze grote verbazing was hij de laatste dagen dat onze Diva leefde, een totaal andere hond. Die alle geduld van de wereld had en zich echt als de perfecte hond gedragen heeft.

    In de blogpost dat onze Diva was overleden, kon je lezen dat ze de laatste dagen van haar leven niet echt meer wilde eten. Ze werd steeds selectiever in wat ze wilde en ook de hoeveelheid werd iedere dag steeds minder. Hierdoor werd ze steeds zwakker en gaven daarom ook haar eten, wanneer en wat ze iets wilde en mocht het ook op de bank dit doen. Iets wat wat we normaal gesproken nooit zal gebeuren, alleen op dat moment was het belangrijker dat ze iets naar binnen kreeg.

    Als ze dan niet wilde eten, legde we dit naast haar. Zo kon ze zien waar het was en als ze wilde, kon ze het pakken of aangeven dat ze wilde eten. Soms probeerde wij dit natuurlijk weer opnieuw of met iets anders qua eten, alleen vaak was het een beetje zinloos.

    Normaal gesproken had Matsi al geprobeerd haar eten weg te nemen, maar deze keer niet. Hij keek alleen van een afstand aan, lag er  stilletjes bij en ook als we eventjes wegliepen leverde dit helemaal geen problemen op. Alleen als het voor hem was, dan was hij niet te stoppen en liet hij zich dan ook horen. Het is ten slotte een hond en ook nog is een beagle die van eten hou.

    Niet alleen met eten toonde onze Matsi begrip, ook tijdens het lopen. Diva werd steeds zwakker, kon niet meer zo ver lopen en het tempo werd steeds trager. Doordat onze Diva last van artrose had, hebben wij haar aangeleerd dat ze bij ons een keuze of ze wilde meelopen of niet. Ze wist precies wanneer ze de grote wandeling krijgen en wanneer ze de kleine ronde hadden.

    Dit gaf ze altijd goed aan, ook tijdens de wandeling gaf ze aan dat als ze naar huid wilde en zo wisten we ook dat ze niet verder meer kon lopen. Zolang het niet regende of vochtig was in combinatie met kou, wilde ze tot de laatste dag wilde met Matsi meelopen. Dit hebben wij toegelaten, tot zover dat voor haar mogelijk was.

    Want de laatste dagen ging dit echt voetje voor voetje, wat gewoon te langzaam voor onze Matsi was. Je moet je voorstellen dat een rondje, waar je normaal 10 minuten over doet. Nu 4 keer zo lang duurt en deden we hier ineens bijna een uur over. Niet dat wij het erg vonden, maar we moesten ook aan onze Matsi denken natuurlijk.

    Toch liep onze Matsi gewoon dit tempo mee, keek dan naar onze  Diva en wachtte dan weer geduldig tot ze de volgende stap had genomen. Dit was zo aandoenlijk om te zien, dat je op dat moment echt besef dat honden ook gevoel hebben. Wat we wel hebben gemerkt hadden, was dat onze Matsi een stuk feller naar andere honden reageerde als Diva in de buurt was. Begrijpelijk natuurlijk, want hij wil alles wat hij lief hebt toch beschermen.

    Vooral de laatste dagen dat Diva nog leefde, ging veel van onze aandacht naar haar toe. Hier heeft Matsi echt onder geleden, maar had hier wel begrip voor. Dit konden we echt aan alles merken, omdat hij normaal echt stront vervelend geweest zou zijn. Natuurlijk kreeg hij wel zijn beweging die hij nodig had, ook al was dit voor hem een minder dan hij gewend was.

    Alleen toen we de laatste keer met onze Diva naar de dierenarts gingen en stiekem nog hoop hadden dat we iets langer van haar konden genieten. Kwam hij er eventjes bij, gaf haar een kus en ging toen zijn bench in. Hij heeft echt de hele situatie goed aangevoeld, hoe onze Matsi er mee omging, tijdens de laatste dagen dat onze Diva nog leefde. In onze ogen heeft hij hiermee echt begrip getoond en zijn we ongelofelijk trots op hem, hoe hij hier mee omging.

    Matsi na het overlijden van onze Diva

    We waren natuurlijk ongelooflijk verdrietig toen we weer thuis kwamen, nadat we onze Diva moesten laten inslapen. Het was ook ongeveer de tijdstip, dat we met onze honden gingen lopen als we vrij van ons werk waren. Ik had dan zeker begrepen dat Matsi was gaan zeuren dat hij wilde lopen, dit deed hij voor het eerst niet. Nadat hij uit de bench was, is hij in de keuken gaan liggen tot we een beetje bij positieve waren om met hem te gaan lopen.

    Ook de dagen erna heeft hij ons een beetje met rust gelaten, zeurde niet en was hij ongelooflijk lief. Zelfs geen ondeugende streken uitgehaald, al was dat misschien wel fijn geweest als hij dit wel zou gedaan zou hebben. Dan had ik tenminste gevoel gehad dat er leven in huis was en niet zo’n vreselijk stil was.

    Wel merken we natuurlijk dat hij echt onze Diva mist, niet zo vreemd want ze waren echt maatjes voor het leven van elkaar. Hij piept regelmatig zomaar uit het niets en hebben we hem een keer horen huilen in de de nacht. We laten hem dan maar eventjes, want ook mag zijn verdriet hebben.

    Wat wij wel grappig vinden is dat hij ineens dingen doet, die hij nog nooit gedaan heeft en Diva wel deed. Het enige nadeel is dat onze Matsi niet zo handig is als Diva, ziet het er ongelooflijk klunzig uit en zie je bij Matsi dat hij gefrustreerd raakt dat het bij hem niet lukt. Wij kunnen er echt af en toe om lachen. Je ziet hem dan echt zo naar ons kijken; in plaats van dat je stom zit te lachen, kun je mij ook helpen hoor!

    Op dat moment zeggen we tegen onze Matsi, wij weten ook niet precies hoe ze dat deed, dit zal je toch zelf moeten uitvinden. Wij zijn namelijk geen honden, dus ik kan je hier echt niet mee helpen. Spelen doet hij nog niet echt, wel pakt hij de favoriete knuffel van Diva, die hij bij zich hou of snuffelt eraan.

    Ik zie het kwaad er niet van in en geven we hem zeker de tijd. om te wennen dat hij nu alleen met ons is. Het enige verschil voor hem is, dat al onze aandacht naar hem toe gaat en niet meer hoeft te delen. Wel begint hij weer een beetje ondeugend te worden, wat voor ons een goed teken is want dat betekend dat het ook met onze Matsi iets beter met hem gaat.

    Liefs,

    Quirina

    Quirina

    Mijn blog is een persoonlijke blog waar ik mijn passie deel voor fotografie, reizen en eten. Naast deze passie deel ik ook een deel ik ook een klein gedeelte van mijn leven en soms over lifestyle of over het bloggen zelf.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    14 Reacties

    1. 17 februari 2018 / 11:33

      Dieren voelen zoveel meer dan je denkt! Ze hebben ook rouw, geluk, liefde en verdriet. Dit is een heel sterk voorbeeld daarvan. Sterkte!

    2. 17 februari 2018 / 11:49

      Nog gecondoleerd met Diva 🙁
      Bijzonder inderdaad hoe Matsi reageerde 🙂 Ook de foto met Diva samen in de hondenmand is echt heel aandoenelijk..

      Nogmaals heel veel sterkte <3

      • Quirina
        Auteur
        18 februari 2018 / 09:45

        Dank je, dat was echt een hele spontane foto waar ik snel mijn camera bij moest pakken

    3. 18 februari 2018 / 09:52

      Wat bijzonder zeg hoe zo’n hond reageert! Daar uit lijkt toch echt medeleven en begrip te spreken.

      • Quirina
        Auteur
        18 februari 2018 / 09:59

        Veel mensen denken dat honden geen gevoel hebben, alleen hebben ze dat wel.

    4. 18 februari 2018 / 20:18

      Gecondoleerd!
      Ik vind het altijd zo bijzonder hoe dieren op zo’n heftige periode reageren!

    5. 19 februari 2018 / 22:31

      Ach, ik snap dat het overlijden van zijn beste vriend er ook inhakt, beide gecondoleerd

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *