• Fotografie
  • L’adieu

    Het is precies 12 jaar geleden dat ik afscheid van mijn vader moest nemen. Voor mij was dit echt een enorm verlies, waar ik toch heel lang mee gezeten heb. Nu ik inmiddels 12 jaar verder ben denk ik nog steeds aan hem, alleen ben ik echt blij dat hij lijdensweg heeft gehad. In deze blogpost neem ik je dan ook even terug in tijd, hoe ik toen alles beleeft heb en er nu tegen aan kijkt.

    4 januari 2006

    Deze dag zal ik niet snel vergeten, het jaar was net begonnen en zo ook deze woensdagochtend. Die bij mij met een kop koffie begon, nog eventjes wakker moest worden en keek ik op dat moment een herhaling van As the world turns. Toen ik het telefoontje van Audry kreeg, die mij moest vertellen dat mijn vader is overleden.

    Op dat moment stortte echt mijn hele wereld in, ook al wist ik dat dit moment een keer zat aan te komen. Het feit dat ik toen nog maar 25 jaar was, maar mijn vader al een leeftijd had bereikt van 84 jaar. Een leeftijd dat je er rekening mee moet houden, dat je een keer dit bericht te horen krijgt. Alleen iets weten dat het kan gebeuren of iets beseffen, dat zijn dan toch 2 hele verschillende dingen.

    Toch had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, ik kon het alleen nog niet plaatsen. Tot ik dat ene telefoontje had gekregen, met het nieuws dat mijn vader was overleden. De manier hoe ze mijn vader gevonden had en ook omdat hij zichtbare blauwe plekken had, hebben ze ook een forensisch onderzoek bij hem gedaan. Dit hebben ze bij hem gedaan, omdat er twijfels waren of hij wel aan een natuurlijke doodsoorzaak was overleden.

    Enkele uren later werd ik gebeld, met de uitslag van het forensisch onderzoek. Hieruit bleek gelukkig. dat mij mijn vader op 2 januari 2006 om 02:15 uur aan een natuurlijke doodsoorzaak was overleden. Misschien een beetje raar om dat te zeggen, maar ik had niet moet denken dat hij door toedoen van andere mensen, een lijdensweg had moeten doorstaan.

    De horloge van mijn pa, stopte met tikken op 2 januari om 02:18

    Inmiddels had ik ook vernomen dat ik aanwezig moest zijn, voordat mijn vader door een begrafenis ondernemer werd opgehaald. Natuurlijk was ik al onderweg. Alleen als je van Emmen naar Hulst moet reizen dan neem dat wel enkele uren in beslag, voordat je er daadwerkelijk er bent.

    Audry is niet alleen mijn bff, ze woonde op dat moment ook nog schuin tegenover mijn vader. Daarom heb ik besloten om eerst naar haar toe te gaan, waar wij vervolgens alles in procedure hebben gesteld om mijn vader naar een rouwcentrum te brengen.

    Dit was volgens zeggen, nog niet zo heel erg eenvoudig. Doordat mijn vader op dat moment nog steeds boven in zijn slaapkamer lag en erg lastig was om hem veilig naar de auto werd gedragen. Zelf was ik eigenlijk buiten aan het wachten, omdat op dat moment het zelf niet kon volbrengen om hem te zien.

    Mijn ex-partner heeft deze mensen geholpen, waar ik hem nog steeds dankbaar voor ben. Dit had hij in mij ogen niet hoeven te doen, maar hij heeft dit wel eventjes voor mij en mijn vader gedaan.

    De dagen tussen zijn overlijden en de begrafenis

    Vanaf dat moment leef je eigenlijk op de automatische piloot en in een roes tegelijk, tenminste zo heb ik dat ervaren als ik eraan terug denk. Je moet een begrafenis zien te regelen en je zit op dat moment vol van verdriet tegelijk.

    Gelukkig had ik echt hele lieve mensen om mijn heen, zo heeft mijn tante (de zus van mijn vader) geholpen met de uitnodigingen te versturen. Audry en haar ouders hebben mij met zoveel dingen geholpen, dat het echt teveel is om op te noemen. De huisarts van mijn vader was bij mij geweest voor huisbezoek, wat ik toch wel beetje apart vond.

    Alleen heeft het mij  op dat moment wel erg geholpen en zal ik nooit vergeten dat de buren van mijn vader om 18:00 uur aan de deur stond met een bakje eten. Ik was echt stom verbaasd dat iemand daar aan dacht en zo lief van hun tegelijk. Ik weet zelfs nog wat het was; aardappels, bloemkool met een gehaktbal.

    Hoe mijn vader zijn laatste afscheid wilde, hebben wij het nooit over gehad. Dit doordat mijn vader hier nooit met mij over wilde praten, iets wat ik wel gewild had om zijn laatste wens goed te kunnen volbrengen.

    Daar stond ik dan, afvragend wat hij wilde en kijkend door zijn spullen. Iets wat ik ook eigenlijk nooit daarvoor had gedaan, omdat ik vond dat hij ook recht op privacy had. Toch heeft hij wel duidelijk aanwijzingen gegeven, de bijbel die duidelijk op een pagina stond, een cd die ik daarvoor nooit heb zien liggen en zag ik dat hij de laatste dagen van zijn leven met mij bezig is geweest.

    Dit gaf mij troost en nu ik eraan terug denk. Weet ik mijn ineens weer te herinneren wat hij had gezegd, toen ik over zijn begrafenis wilde hebben. Dat merk je tegen die tijd wel en dat heb ik zeker, al is het op een ongewone manier. Iets dat echt typisch voor mijn vader is, omdat hij gewoon zo was.

    Zijn begrafenis

    Op 10 januari 2006 was de dag dat mijn vader begraven werd en voor mij dit toch wel één van de moeilijkste momenten, die ik in mijn leven heb moeten meemaken. Dit omdat ik toen echt ging beseffen, dat ik niet meer eventjes op zijn steun kon rekenen of gewoon genieten van elkaars aanwezigheid.

    Toch heb ik deze dag eigenlijk niet heel bewust meegemaakt, goed ik was aanwezig en daar was eigenlijk ook alles mee gezegd. Ze noemen het ook wel is een black out, daarom ben ik ook erg blij dat de moeder van Audry, op verzoek van mij om foto’s te maken van deze dag. Misschien was dit ongepast of heel ongewoon, maar het heeft mij zeker geholpen om op de foto’s te zien hoe de dag verlopen was. Dit heeft mij later ook geholpen, om dit verlies een plek te geven en kan ik op de foto’s terugzien hoe deze dag verlopen is.

    Het laatste woord een laatste groet, L’adieu het ga je goed.

    Wat ik mij wel heel goed kan herinneren, is het nummer L’adieu van Garou. Dit liedje heb ik zelf uitgezocht en werd tijdens zijn dienst in de kerk gedraaid. Een nummer waarvoor je de Franse taal niet hoeft te kennen, om te weten wat de zanger met dit nummer bedoeld.

    Zijn uitvaartdienst werd gehouden in de basiliek van Hulst. Het geluid wat uit de speakers kwam, met de stem van deze zanger kwam het liedje helemaal tot zijn recht. Er zijn zelfs naar mij toegekomen om te vertellen dat ze echt kippenvel hadden en sommige van hun hadden ook een traan over hun wang lopen, toen ze dit nummer hoorden.

    Deze woorden waren voor mij, samen met de complimenten die ik kreeg over zijn begrafenis. Het grootste compliment dat ik maar kon krijgen, omdat het mij een teken was dat het mij was gelukt. Om zijn begrafenis in een mix van mij en mijn vader als zijn laatste afscheid aan hem te geven. Zoals hij waarschijnlijk dit ook erg graag had gewild.

    Liefs,

    Quirina

    Quirina

    Hey hallo, ik ben Quirina en woon samen met mijn man Marcel en onze hond Matsi in Emmen. Mijn grootste passie is fotograferen en doe ik vooral de dingen die ik erg leuk vind.

    Op deze blog lees je over de dingen die ik beleef, deel ik mijn passie voor fotografie, reizen en een klein beetje lifestyle. Hiermee hoop ik je te inspireren om je eigen dromen waar te maken en vooral jezelf te blijven in deze maatschappij.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    14 Reacties

    1. 10 januari 2018 / 09:26

      Wat mooi dat je vader nog in jou voortleeft. Als ik hem op de foto ziet vind ik het een markante man. Niet zo maar iemand van dertien uit een dozijn!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 09:29

        Hahaha, dat klopt het is geen man die standaard is. Maar wel heel veel van geleerd heb.

    2. 10 januari 2018 / 10:45

      Wat sterk van je dat je dit allemaal hebt kunnen neerpennen. Een heel mooi eerbetoon aan je papa. Veel liefs!

    3. 10 januari 2018 / 10:49

      Wat mooi van je dat je dit op ‘papier’ hebt gezet, het zijn toch dingen die lastig zijn om te bespreken. Als ik je vader in die boeken zie neuzen dan zal hij het vast prachtig vinden dat je schrijft!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 11:09

        Ja dat weet ik wel zeker dat mijn vader het prachtig vind dat ik schrijf en een trouwe lezer zijn geweest als ik hem dan per post de blogpost verstuurde want een pc daar had hij echt totaal niks mee.

    4. 10 januari 2018 / 12:00

      Je vader lijkt mij een bijzondere man. Dat was de mijne ook en dat heeft me altijd wel getroost, dat ik een bijzondere vader had…
      Mijn vader is er al 23 jaar niet meer, het gemis slijt, maar het went nooit helemaal

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 12:19

        Mijn vader was zeker een bijzondere man, helaas kwam ik daar te laat achter. Slijten doet het zeker wel, alleen zal het altijd een gemis blijven en zeker op sommige dagen.

    5. 10 januari 2018 / 17:41

      Prachtig geschreven. En mooi dat je vader nog zo in je hart is! Ik kan me (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om die al zo relatief jong te moeten missen.

    6. 10 januari 2018 / 23:16

      Wat verdrietig dat je je vader hebt verloren, maar gelukkig leeft hij voor altijd nog in jouw hart. Ik wil je deze dagen veel sterkte wensen. Want hoeveel jaar het ook geleden is,.. er zijn nog steeds niet genoeg woorden voor om dat gevoel te omschrijven.

    7. 11 januari 2018 / 09:28

      Wow, wat een mooi verhaal! Fijn dat je op deze manier nog iets prachtigs hebt toegevoegd aan de ceremonie. Je vader lijkt me inderdaad een heel bijzondere man.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    YouTube

    Vanaf 1 januari, ga ik de 365 dagen foto challenge doen. Hoe het mij zal vergaan? Dat kan je zien in mijn wekelijkse vlog en natuurlijk geef ik je ook een kijkje in mijn leven.

    Kijk je gezellig mee? Hier vind je de link naar mijn kanaal. Hopelijk tot snel!

    Laatste video