• L’adieu

    Het is precies 12 jaar geleden dat ik afscheid van mijn vader moest nemen. Voor mij was dit echt een enorm verlies, waar ik toch heel lang mee gezeten heb. Nu ik inmiddels 12 jaar verder ben denk ik nog steeds aan hem, alleen ben ik echt blij dat hij lijdensweg heeft gehad. Hoe ik dit allemaal ervaren heb en nu op terug kijkt, dat kan je lezen in deze blogpost.

    4 Januari 2006

    Deze dag zal ik niet snel vergeten, het jaar was net begonnen. Zo ook deze woensdagochtend toen ik net met een kop koffie begon. Nog eventjes wakker worden, met een herhaling van As The World Turns. Tot ik het telefoontje van Audry (mijn beste vriendin) kreeg, die mij moest vertellen dat mijn vader is overleden. Op dat moment stortte echt mijn hele wereld in, ook al wist ik dat dit moment een keer eraan zat te komen. Het feit dat ik toen nog 25 jaar was, maar mijn vader al een leeftijd had bereikt van 84 jaar. Dat is toch een leeftijd dat je er rekening mee moet houden, dat je dit bericht een keer te horen kreeg. Alleen tussen iets weten dat het kan gebeuren of iets beseffen, dat zijn dan toch 2 totaal verschillende dingen.

    Toch had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, ik kon het alleen nog niet plaatsen. Tot ik dat ene telefoontje gekregen had met het nieuws dat mijn vader was overleden. De manier hoe ze mijn vader gevonden had, omdat hij zichtbare blauwe plekken had. Hebben ze ook een forensisch onderzoek bij hem gedaan, omdat er twijfels waren of hij wel aan een natuurlijke doodsoorzaak was overleden. Enkele uren later werd ik gebeld, met de uitslag van het forensisch onderzoek. Hieruit bleek gelukkig dat mijn vader op 2 januari 2006 om 02:15 uur aan een natuurlijke doodsoorzaak was overleden. Misschien een beetje raar om dat te zeggen, maar ik moest er niet aan denken dat hij door toedoen van andere mensen, een lijdensweg had moeten doorstaan tijdens de laatste uren van zijn leven.

    Natuurlijk was ik al onderweg vanuit Emmen naar hulst. Alleen had ik inmiddels ook vernomen dat ik aanwezig moest zijn, voordat mijn vader door een begrafenisondernemer werd opgehaald. Aangezien dat Audry ook de overbuurvrouw van mijn vader was, had ik besloten om eerst naar haar toe te gaan. Op een half uurtje komt het dan ook niet meer aan en zo kon in alle rust alles in werking zetten, zodat mijn vader naar een rouwcentrum werd gebracht. Al was dat nog niet zo eenvoudig als gedacht. Dit doordat mijn vader op dat moment nog steeds boven in zijn slaapkamer lag, maar ze kregen het hem niet zo makkelijk met de brandcard naar beneden. Op dat moment was ik buiten aan het wachten, dus ik heb dit niet heel bewust meegekregen. Want het was volgens zeggen geen fraai gezicht om zo je vader te zien, dus heb ik er ook voor gekozen om dit niet te doen.

    De horloge van mijn pa, stopte met tikken op 2 januari om 02:17

    De dagen tussen zijn overlijden en zijn begrafenis

    Vanaf dat moment leef je eigenlijk op de automatische piloot en in een roes tegelijk. Dit is hoe ik het achteraf ervaren heb als ik eraan terugdenk. Je moet een begrafenis zien te regelen, maar je zit ook op dat moment vol van verdriet. Gelukkig had ik echt hele lieve mensen om mijn heen, zo heeft mijn tante (de zus van mijn vader) geholpen met het versturen van de uitnodigingen, heeft Audry en haar ouders mij met zoveel dingen geholpen, dat het echt teveel is om op te noemen. De buren van mijn vader zal ik nooit vergeten, want die stonden om 18:00 uur aan de deur stond met een bakje avondeten. Ik was echt stomverbaasd dat iemand daaraan dacht, maar zo lief van hun tegelijk. Ik weet zelfs nog wat het was; aardappels, bloemkool met een gehaktbal. Wel vond ik wel heel apart dat de huisarts van mijn vader was bij mij geweest voor huisbezoek is geweest. Wat ik wel heel erg heb gewaardeerd dat hij dit gedaan heeft.

    Hoe mijn vader zijn laatste afscheid wilde, hebben wij het nooit over gehad. Hier wilde hij nooit met mij over praten. Dit vond ik wel is frustrerend, omdat je toch zijn laatste wens zo goed mogelijk wil uitvoeren. Dus daar stond ik dan, afvragend wat hij graag gewild had. Kijkend door zijn spullen, iets wat ik ook nooit daarvoor had gedaan. Natuurlijk had dit gemogen, maar het waren zijn spullen. Toch heeft hij wel duidelijk aanwijzingen gegeven, zo stond de bijbel duidelijk op een pagina stond, een cd die ik daarvoor nooit gezien had en zag ik dat hij de laatste dagen van zijn leven met mij bezig is geweest. Dit gaf mij zoveel troost. Wel weet ik mij te herinneren dat hij had gezegd, toen ik over zijn begrafenis wilde hebben. “Dat merk je tegen die tijd wel.” Iets wat ik zeker heb gedaan, ook al was het op een ongewone manier.

    Zijn begrafenis

    Op 10 januari 2006 was de dag dat mijn vader begraven werd. Voor mij is dit toch wel één van de moeilijkste momenten in mijn leven geweest. Want je weet gewoon dat je vader er niet meer is om je eventjes te steunen of gewoon genieten van elkaars aanwezigheid. Toch heb ik deze dag niet heel bewust meegemaakt, goed ik was aanwezig en daar was eigenlijk ook alles mee gezegd. Ze noemen het ook wel is een black out, daarom ben ik ook erg blij dat de moeder van Audry, op verzoek van mij foto’s van deze dag gemaakt heeft. Misschien was dit ongepast of heel ongewoon, maar mij heeft het zeker geholpen om op de foto’s terug te zien. Ook al zijn dit niet de leukste foto’s om naar te kijken, ik weet wel hoe de dag verlopen was en om dit verlies een plek te geven.

    Zijn uitvaartdienst werd in de basiliek van Hulst gehouden. Het geluid wat uit de speakers kwam, met de stem van deze zanger kwam het liedje L’adieu van Garou helemaal tot zijn recht. Er zijn zelfs naar mij toegekomen om te vertellen dat ze echt kippenvel hadden van dit nummer. Sommige hebben ook een traan over hun wang lopen toen ze dit nummer hoorden. Deze woorden waren voor mij, samen met de complimenten die ik kreeg over zijn begrafenis. Het grootste compliment dat ik maar kon krijgen, omdat het mij een teken was dat het mij was gelukt. Om zijn begrafenis in een mix van mij en mijn vader als zijn laatste afscheid aan hem te geven. Zoals hij waarschijnlijk dit ook erg graag had gewild.

    Until next time,

    Quirina

    Volg:
    Quirina
    Quirina

    Ik ben Quirina, 39 jaar, getrouwd met Marcel en wonen samen met onze hond Matsi in Emmen. Via mijn blog, YouTube kanaal en andere social media kanalen geef ik een kijkje in mijn leven. Is fotografie mijn grootste passie, mag ik graag wat van de wereld zien en ben ik positief ingesteld, maar heb net als iedereen de struggles in het leven. Ook kan je oude kranten artikelen lezen dat over mijn vader gaat. Kijk lekker rond en als je vragen heb? Stel ze gerust!

    Find me on: Web | Twitter | Instagram

    Share:

    14 Comments

    1. 10 januari 2018 / 09:26

      Wat mooi dat je vader nog in jou voortleeft. Als ik hem op de foto ziet vind ik het een markante man. Niet zo maar iemand van dertien uit een dozijn!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 09:29

        Hahaha, dat klopt het is geen man die standaard is. Maar wel heel veel van geleerd heb.

    2. 10 januari 2018 / 10:45

      Wat sterk van je dat je dit allemaal hebt kunnen neerpennen. Een heel mooi eerbetoon aan je papa. Veel liefs!

    3. 10 januari 2018 / 10:49

      Wat mooi van je dat je dit op ‘papier’ hebt gezet, het zijn toch dingen die lastig zijn om te bespreken. Als ik je vader in die boeken zie neuzen dan zal hij het vast prachtig vinden dat je schrijft!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 11:09

        Ja dat weet ik wel zeker dat mijn vader het prachtig vind dat ik schrijf en een trouwe lezer zijn geweest als ik hem dan per post de blogpost verstuurde want een pc daar had hij echt totaal niks mee.

    4. 10 januari 2018 / 12:00

      Je vader lijkt mij een bijzondere man. Dat was de mijne ook en dat heeft me altijd wel getroost, dat ik een bijzondere vader had…
      Mijn vader is er al 23 jaar niet meer, het gemis slijt, maar het went nooit helemaal

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 12:19

        Mijn vader was zeker een bijzondere man, helaas kwam ik daar te laat achter. Slijten doet het zeker wel, alleen zal het altijd een gemis blijven en zeker op sommige dagen.

    5. 10 januari 2018 / 17:41

      Prachtig geschreven. En mooi dat je vader nog zo in je hart is! Ik kan me (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om die al zo relatief jong te moeten missen.

    6. 10 januari 2018 / 23:16

      Wat verdrietig dat je je vader hebt verloren, maar gelukkig leeft hij voor altijd nog in jouw hart. Ik wil je deze dagen veel sterkte wensen. Want hoeveel jaar het ook geleden is,.. er zijn nog steeds niet genoeg woorden voor om dat gevoel te omschrijven.

    7. 11 januari 2018 / 09:28

      Wow, wat een mooi verhaal! Fijn dat je op deze manier nog iets prachtigs hebt toegevoegd aan de ceremonie. Je vader lijkt me inderdaad een heel bijzondere man.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *