• Recepten
  • L’adieu

    Wanneer deze blog online verschijnt is het 10 januari, voor mij is het dan 12 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn vader. Een persoonlijk verhaal, waar ik je terug in de tijd meeneem en hoe ik er nu tegenaan kijk.

    4 januari 2006

    Ik zal deze dag niet snel vergeten, het jaar was nog maar net een paar dagen begonnen en keek ik op dat moment naar een herhaling van As the world turns. Toen ik het telefoontje van Audry kreeg die mij moest vertellen dat mijn vader is overleden. Op dat moment stortte echt mijn wereld in, ook al wist ik dat dit moment een keer zat aan te komen. Het feit dat ik toen nog maar 25 jaar was en mijn vader 84 jaar, wat toch een leeftijd dat je er rekening mee moet houden dat je dit vreselijk nieuws kan verwachten. Alleen dat deed ik niet, hij was niet ziek en omdat hij mij al meerdere keren had verteld dat hij naar mij zou toe komen als het zover was.

    Toch had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, ik kon het alleen niet plaatsen maar dat er wel iets mis was met iemand die mij heel erg dierbaar is. Tot ik dat ene telefoontje gekregen had over mijn vader, die dag hebben ze ook een forensisch onderzoek gedaan omdat hij toch zichtbare blauwe plekken had en konden ze zien dat hij niet in zijn slaap was overleden. Dit wordt dan schijnbaar standaard gedaan om vast te stellen dat mijn vader wel of niet aan een natuurlijke doodsoorzaak is overleden en werd ik enkele uren later gebeld met de uitslag van het onderzoek. Hierdoor bleek dat mijn gevoel al enkele dagen klopte, doordat uit het forensisch onderzoek werd vastgesteld dat mijn vader op 2 januari 2006 om 02:15 uur was overleden aan een natuurlijke doodsoorzaak.

    De horloge van mijn pa, stopte met tikken op 2 januari om 02:18

    Zelf woonde ik in Emmen en mijn vader in Hulst dat in Zeeuws-Vlaanderen ligt, hierdoor ging er enkele uren overheen voordat ik bij mijn ouderlijke huis aanwezig was om alles zo goed mogelijk te regelen. Ook had ik inmiddels vernomen dat ik eerst aanwezig moest zijn voordat mijn vader werd opgehaald door de begrafenisondernemer, zodat deze mensen hem konden afleggen in het uitvaartcentrum.

    Gelukkig was Audry niet alleen op dat moment mijn beste vriendin, maar ook nog eens de schuin overbuurvrouw van mijn vader en had ik daarom besloten om eerst naar haar toe te gaan. Volgens mij hebben we daar ook de politie gebeld om rechtmatig in mijn ouderlijk huis te mogen en zijn lichaam te identificeren alleen was ik daar helaas zelf niet toe in staat. Natuurlijk hadden ze hier begrip voor, mocht mijn ex-vriend dit ook doen en heeft hij op mijn verzoek toezicht gehouden dat mijn vader veilig van de plek waar hij lag (boven in zijn slaapkamer) naar de auto werd gedragen. Ook heeft mijn ex toen deze mensen geholpen omdat het erg lastig was om hem veilig naar beneden te krijgen, hiervoor ben ik tot op de dag van vandaag mijn ex nog steeds dankbaar voor, want alleen had ik dit echt niet getrokken. In mijn ogen hoefde hij dit natuurlijk niet te doen, waar ik zeker begrip voor had gehad, alleen heeft dit voor mij en mijn vader toch maar eventjes gedaan.

    De dagen tussen zijn overlijden en de begrafenis

    Eigenlijk leef je op dat moment op de automatische piloot en in een roes tegelijk, tenminste zo heb ik het ervaren als ik eraan terug denk. Je moet een begrafenis zien te regelen en je zit vol van verdriet tegelijk. Gelukkig had ik echt hele lieve mensen om mijn heen, zo heeft mijn tante (de zus van mijn vader) geholpen met de uitnodigingen en zorgde dat ik niemand vergat, Audry en haar ouders hebben mij met zoveel dingen geholpen, dat het echt teveel is om op te noemen. Ook de huisarts van mijn vader was bij mij geweest voor huisbezoek, wat ik toch wel beetje apart vond maar mij erg geholpen heeft op dat moment en zal ik nooit vergeten dat de buren van mijn vader om 18:00 uur aan de deur stond met een bakje aardappels, bloemkool en gehaktbal. Ik vond dit zo’n lief gebaar en was echt stom verbaasd dat iemand daar aan dacht om mij eventjes een gezonde maaltijd te geven. Ook al kon ik op dat moment niet aan eten denken, heb ik er toch wat van gegeten omdat ik niet ondankbaar wilde overkomen.

    Over mijn vader de begrafenis, hoe hij zijn laatste afscheid wilde hebben wij het nog nooit over gehad. Dit doordat ook hier mijn vader het hier nooit met mij over wilde praten, iets wat ik toch graag had gewild zodat ik zijn laatste wens in ere kon houden. Daar stond ik dan, afvragend wat hij wilde, kijkend door zijn spullen wat ik eigenlijk nog nooit heb gedaan daarvoor. Toch heeft hij duidelijk aanwijzingen gegeven, de bijbel die duidelijk op een pagina stond, een cd die ik daarvoor nooit heb zien liggen en zag ik dat hij de laatste dagen van zijn leven met mij bezig is geweest. Dit gaf mij troost en denk ik dat hij dit bewust nikst tegen mij heeft gezegd over dat hij trombose had, hij geen trappen mocht lopen van de arts en eigenlijk in het ziekenhuis moest verblijven.  Natuurlijk respecteer ik zijn keuze, alleen had ik toch graag afscheid van hem willen nemen in de laatste dagen van zijn leven. Aan de andere kant is het misschien ook wel beter voor hem geweest, want ik zou te beschermend zijn geweest als ik dat allemaal had geweten. Het was zijn keuze geweest en ook al had ik dit niet leuk gevonden, ik heb dit wel moeten accepteren en respecteren, iets wat ik toen waarschijnlijk niet had gedaan.

    Zijn begravenis

    Op 10 januari 2006 was mijn vader zijn begrafenis, ik denk dat het voor mij wel één van mijn moeilijkste dagen in mijn leven is geweest. Mijn verstand zei dat ik moest en mijn gevoel wilde het niet. Een begrijpelijk gevoel want niemand wil afscheid nemen van de mensen waar je die je dierbaar zijn. Toch heb ik deze dag eigenlijk niet heel bewust meegemaakt, goed ik was aanwezig en daar was eigenlijk ook alles mee gezegd. Een black out noemen ze het ook wel eens, dit is ook waarom ik de moeder van Audry erg dankbaar voor ben dat ze foto’s van de begrafenis wilde maken. Misschien wel heel ongewoon, maar het heeft mij zeker geholpen om op de foto’s te zien hoe de dag was verlopen en kon ik het op deze manier een plek geven.

    Het laatste woord een laatste groet, L’adieu het ga je goed.

    Wat ik wel heel goed kan herinneren is het nummer L’adieu van Garou. Dit liedje heb ik zelf uitgezocht en werd tijdens zijn dienst in de kerk gedraaid. Ook al ken ik geen woord frans, je hoeft voor dit nummer niet de taal te begrijpen, om te weten wat de zanger met dit nummer bedoeld. Zijn uitvaartdienst werd gehouden in de basiliek van Hulst en het geluid wat eruit kwam met de stem van deze zanger kwam het liedje helemaal tot zijn recht. Na afloop van mijn vader zijn begrafenis, hoorde ik van de mensen die aanwezig waren dat ze gewoon kippenvel hadden en een sommige mensen door het liedje een traan over de wangen kregen. Deze woorden waren voor mij, samen met de complimenten die ik kreeg over zijn begrafenis het meest wat mij is bijgebleven van mijn vader z’n begrafenis.  Dit omdat ik blij was dat het mij was gelukt, om een mix van mij en mijn vader als zijn laatste afscheid aan hem te geven, zoals hij dit waarschijnlijk had gewild.

     

    Quirina

    Quirina

    Mijn blog is een persoonlijke blog waar ik mijn passie deel voor fotografie, reizen en eten. Naast deze passie deel ik ook een deel ik ook een klein gedeelte van mijn leven en soms over lifestyle of over het bloggen zelf.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    14 Reacties

    1. 10 januari 2018 / 09:26

      Wat mooi dat je vader nog in jou voortleeft. Als ik hem op de foto ziet vind ik het een markante man. Niet zo maar iemand van dertien uit een dozijn!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 09:29

        Hahaha, dat klopt het is geen man die standaard is. Maar wel heel veel van geleerd heb.

    2. 10 januari 2018 / 10:45

      Wat sterk van je dat je dit allemaal hebt kunnen neerpennen. Een heel mooi eerbetoon aan je papa. Veel liefs!

    3. 10 januari 2018 / 10:49

      Wat mooi van je dat je dit op ‘papier’ hebt gezet, het zijn toch dingen die lastig zijn om te bespreken. Als ik je vader in die boeken zie neuzen dan zal hij het vast prachtig vinden dat je schrijft!

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 11:09

        Ja dat weet ik wel zeker dat mijn vader het prachtig vind dat ik schrijf en een trouwe lezer zijn geweest als ik hem dan per post de blogpost verstuurde want een pc daar had hij echt totaal niks mee.

    4. 10 januari 2018 / 12:00

      Je vader lijkt mij een bijzondere man. Dat was de mijne ook en dat heeft me altijd wel getroost, dat ik een bijzondere vader had…
      Mijn vader is er al 23 jaar niet meer, het gemis slijt, maar het went nooit helemaal

      • Quirina
        Auteur
        10 januari 2018 / 12:19

        Mijn vader was zeker een bijzondere man, helaas kwam ik daar te laat achter. Slijten doet het zeker wel, alleen zal het altijd een gemis blijven en zeker op sommige dagen.

    5. 10 januari 2018 / 17:41

      Prachtig geschreven. En mooi dat je vader nog zo in je hart is! Ik kan me (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om die al zo relatief jong te moeten missen.

    6. 10 januari 2018 / 23:16

      Wat verdrietig dat je je vader hebt verloren, maar gelukkig leeft hij voor altijd nog in jouw hart. Ik wil je deze dagen veel sterkte wensen. Want hoeveel jaar het ook geleden is,.. er zijn nog steeds niet genoeg woorden voor om dat gevoel te omschrijven.

    7. 11 januari 2018 / 09:28

      Wow, wat een mooi verhaal! Fijn dat je op deze manier nog iets prachtigs hebt toegevoegd aan de ceremonie. Je vader lijkt me inderdaad een heel bijzondere man.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *