• Ongewenst Kinderloosheid

    Ik had altijd gedacht dat ik rond mijn dertigste levensjaar een gezinnetje ging starten. Alleen deze wens ging voor mij helaas niet in vervulling en zal ik nooit zelf kinderen krijgen. In deze blogpost vertel ik je dan ook mijn persoonlijk verhaal, waarom wij geen kinderen kunnen krijgen.

    In februari 2017 mijn baarmoeder verwijderd, wat voor ons een bewuste keuze was en doen de artsen dit niet zomaar. Zeker niet als je nog jong bent, alleen moesten wij dit uiteindelijk zelf hier een beslissing in nemen. Dit hebben wij ook echt samen gedaan, omdat je dit echt niet alleen moet doen. Tenminste niet als je allebei nog een kinderwens heb, maar gelukkig stond mijn man 100% achter mij.

    Dit omdat het verhaal eigenlijk al een beetje afspeelde, voordat Marcel en ik samen een relatie kregen. Natuurlijk had ik hem wel verteld dat ik op mijn 28ste  te maken kreeg met endometriose en een kwaadaardige tumor. Vanaf dat moment had ik eigenlijk alleen maar problemen gehad met mijn baarmoeder, wat ook op een gegeven moment mijn leven ging beheersen.

    Toch hebben wij geprobeerd om zwanger te worden, alleen voordat ik hier echt aan wilde beginnen. Wilde ik eerst schoon verklaart worden, voordat ik echt serieus ging proberen om op een natuurlijke manier zwanger te worden. Dit begreep Marcel volkomen en in 2013 werd ik schoon verklaard, zo mooi als ze dit ook noemen.

    Inmiddels had hij wel al meegemaakt dat ik te maken kreeg met een vleesboom, die in mijn baarmoeder groeide. Hier zijn wij achter gekomen, doordat wij dachten dat ik zwanger was, omdat mijn menstruatie 2 maanden achter elkaar was weggebleven. Helemaal zeker waren we niet, doordat de zwangerschapstesten negatief bleef uitwijzen.

    Mijn huisarts had mij ook meteen doorverwezen naar de gynaecoloog, omdat hij met mijn geschiedenis geen enkel risico wilde nemen. Het bleek een vleesboom te wezen, iets waar wij allebei op dat moment niet wisten wat het was. Op dat moment schik je allebei wel even en was het ook erg duidelijk dat wij niet zwanger waren. Achteraf denk ik. dat wij het te graag wilde geloven in iets wat er niet was.

    Deze vleesboom hebben ze operatief verwijderd en zijn na mijn herstel hebben wij de draad weer opgepakt. Dit omdat het ons op dat moment wel heel erg duidelijk was, dat wij toch echt een gezinnetje wilde worden. Helaas ging dat bij mij niet meer op een natuurlijke manier en zijn we met een ivf traject begonnen.

    In totaal hebben wij 2 ivf pogingen gedaan, waar beide keren maar 1 embryo uitkwamen. Dat is erg weinig en zeker als je regelmatig gelezen of gehoord heb dat bij de meeste meer embryo’s uitkwamen. Toch waren wij heel erg blij, want het is nog altijd beter dan niets. Alleen bleef bij mij helaas de embryo niet zitten, waardoor wij beide keren erg teleurgesteld waren.

    Dit gevoel wilde wij niet meer en daarom zijn we niet meer voor een derde ivf poging gegaan. Het gevoel van hoop en de teleurstelling die je allebei weer moet verwerken, wilde wij niet voor een derde keer meemaken.

    Toch gaven we het nog niet op en probeerde het alsnog op een natuurlijke manier zwanger te worden. Dit omdat je ook vaak leest op het internet, dat dit bij andere stellen alsnog lukte om zwanger te worden. Iedere maand weer, hoopte wij dat er ook bij ons een klein wondertje zou gebeuren. Helaas was dat bij ons niet zo en hadden we uiteindelijk hier ons zelf mee.

    Ondertussen werden mijn klachten alleen maar erger, waren er inmiddels weer vleesbomen in mijn baarmoeder geconstateerd en werd mijn leven hierdoor enorm door beïnvloed. De artsen hebben dit eerst met medicijnen geprobeerd, maar dat was voor mij helaas ook geen oplossing. Dit doordat ik hier enorme koppijn van kreeg, dat ik zelfs geen licht, geluid of wat dan ook meer verdragen. Ik weet echt niet wat migraine is, alleen leek dit er wel verdomd veel op en heb ik echt begrip gekregen voor de mensen die hier wel last van hebben.

    Ons verdriet konden wij helaas maar met weinig mensen delen, dit omdat de mensen vaak het niet begrijpen hoe jij eronder voelt om geen kinderen te kunnen krijgen. Natuurlijk leven ze wel met je mee, maar hun leven gaat ook gewoon door en krijgen sommige stellen ook nog is kinderen. Op dat moment ben je wel blij voor hun en gun je ze alle geluk van de wereld toe. Alleen jij wordt tegelijkertijd wel eventjes geconfronteerd, met je eigen kinderwens die niet vervuld zal worden.

    Dit leven wilde wij niet meer! De klachten die ik had dat ons leven door werd beïnvloed en het verdriet waar wij mee rondliepen. We wilde weer genieten van het leven, van elkaar en nog belangrijker een leven zonder pijn en verdriet. Daarom hebben wij definitief besloten dat wij geen kinderen meer wilde en hebben de artsen mijn baarmoeder verwijderd.

    Liefs,

    Quirina

    Volg:
    Share:

    13 Reacties

    1. 16 januari 2018 / 20:32

      Oh dat is best hevig. En hebben jullie bijvoorbeeld al aan adoptie gedacht om jullie gezin compleet te maken?

      • Quirina
        Auteur
        16 januari 2018 / 20:56

        Hebben we wel over nagedacht, maar zijn er het allebei over eens dat we dit niet willen.

    2. 16 januari 2018 / 20:54

      Wat heftig zeg. Ik vind een rouwperiode helemaal zo vreemd niet. Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt. Sterkte!

      • Quirina
        Auteur
        17 januari 2018 / 16:54

        Klopt helemaal, nu ik inmiddels alles een plekje heb kunnen geven valt er ook een last van mijn schouders

    3. 17 januari 2018 / 08:56

      Wauw, ik ben onder de indruk van je verhaal. Dat rouwproces kan ik me best voorstellen. Je moet toch ergens afscheid van nemen.

    4. 18 januari 2018 / 01:05

      Wow ik word hier helemaal stil van. Wat jammer dat je deze keuze hebt moeten maken, maar ik hoop echt dat je eindelijk van de pijn verlost bent en je niet meer depressief voelt. Je man klinkt als een fantastische kerel die je veel steun geeft. Samen zijn jullie sterk. En moesten jullie echt een kindje willen zijn er opties (ik wil niet zagen of me niet moeien). Veel sterkte en dikke knuffel.

      • Quirina
        Auteur
        18 januari 2018 / 14:54

        Dank je, ik heb zeker een geweldige man die mij te alle tijden steunt en altijd op kan rekenen.

    5. 18 januari 2018 / 14:17

      Wat een heftige tijd en ik kan mij voorstellen dat dat ook de nodige tijd kost om een plek te geven. Veel sterkte

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *