• Recepten
  • Ongewenst Kinderloosheid

    Op een jonge leeftijd wist ik dat ik kinderen wilde, zag het toen helemaal voor me. Leuke man, hondje met 1 of misschien wel 2 kinderen. Niet op een jonge leeftijd, maar wel rond mijn dertigste levensjaar dat ik een gezinnetje zou gaan krijgen. Natuurlijk moet je dan nog wel even een leuke man vinden waarmee je leven wilt delen, de vader van je kinderen gaat worden en dat geluk heb ik zeker met mijn man Marcel. Helaas mocht het voor ons niet zo wezen, in dit artikel lees je dan ook mijn persoonlijk verhaal over waarom ik geen kinderen kan krijgen.
    Dit jaar is mijn baarmoeder verwijderd, voor ons een bewuste keuze en dit doen artsen echt niet zomaar als je nog zo jong bent en zeker niet met een kinderwens. Natuurlijk spreek het wel voor zich dat ik hier de definitieve beslissing in neemt, alleen in mijn ogen doe je dit toch echt samen en heb ik het geluk dat mijn man 100% achter staat. Zeker omdat het verhaal eigenlijk bij mij afspeelde voordat wij bij elkaar kwamen, want op mijn 28ste kreeg ik te maken met endometriose en een kwaadaardige tumor. Vanaf dat moment eigenlijk alleen maar problemen gehad met mijn baarmoeder.

    Marcel en ik kwamen bij elkaar

    In 2012 kwamen Marcel en ik bij elkaar, we waren verliefd en gingen al vrij snel samenwonen. Ook wisten we dat we samen kinderen wilden, niet meteen natuurlijk, maar we wilden ook niet te lang wachten. Voor mij was het wel belangrijk dat ik eerst helemaal schoon verklaard werd, voordat ik bewust voor kinderen wilde beginnen. Ik stond nog onder controle stond in verband met de kwaadaardige tumor die toen verwijderd is en of het niet terug kwam. Wanneer ik in 2013 schoon verklaard werd, zo mooi ze dat noemen dan vond ik het een mooi moment om te beginnen aan onze kinderwens.

    Marcel had hier zeker begrip voor, vond het zelfs verstandig en zeker als je nog maar net bij elkaar bent moet je deze beslissingen niet te vroeg gaan nemen. Voor mijn gevoel is het toch anders tussen het weten wat er gebeurd is of het bewust meemaken met je partner zijn toch 2 totaal verschillende dingen.

    In het zelfde jaar (2012) dat wij bij elkaar kwamen dachten we dat ik zwanger was, mijn menstruatie bleef weg en van de zwangerschapstest werden we niet veel wijzer. Dit kan natuurlijk de eerste maand gebeuren, alleen als het 2 maanden achter elkaar gebeurd dan wordt het toch wel iets anders. Maakte een afspraak met de dokter, die verwees ons naar de gynaecoloog en zeker met mijn geschiedenis wilden ze geen risico’s nemen. Wij gingen van het goede uit, dachten dat we zwanger waren want wat kan het anders wezen. Helaas het was niet zo, ik was niet zwanger maar het bleek een vleesboom te zijn.

    Je schrikt echt op dat moment mega, we wisten niet eens wat een vleesboom was tot op dat moment dan. De gynaecoloog legde uit dat dit wel voor verwarring kon zorgen omdat je menstruatie in mijn geval wegbleef en de zwangerschap test negatief bleef. Het moest operatief verwijderd worden, voor mij de tweede operatie aan de baarmoeder en voor hem het begin dat hij dit proces dat hij de dingen heel bewust ging meemaken. Op dat moment voelde ik me ook nog is heel schuldig naar Marcel, hij vond dat ik dat niet hoefde omdat we allebei dachten dat ik zwanger was. Het was ook het moment dat we echt wisten dat we een gezin met kinderen wilden gaan beginnen en niet meer langer wilde wachten.

    IVF periode

    Na een jaar ongeveer waren we nog niet zwanger, gingen we weer terug naar het ziekenhuis en hier kwam uit dat we het ivf traject in te gaan. Je hebt wel gehoord dat het een zware periode voor zowel jezelf als je relatie is, alleen tussen iets weten en het bewust meemaken is in dit geval echt 2 verschillende dingen. Wel een goede relatietest, want dit kan echt je relatie maken of breken. In totaal 2 ivf pogingen gedaan en daar kwam beide keer 1 embryo uit. Je leest vaak dat er veel meer uitkomt, dus dit is echt heel weinig maar ik was er heel blij. Helaas is heeft het beide keren niet zo mogen wezen en zagen allebei een derde poging niet zitten om vervolgens voor de teleurstelling te krijgen die je vervolgens weer kan verwerken.

    Nadat we dus besloten hadden om niet verder met IVF te gaan, hoopte we maar op dat de natuur het ons gunden. Je leest zo vaak de verhalen op het internet dat stellen toch uiteindelijk op de natuurlijke weg zwanger zijn geworden. Iedere maand hoopte we op dat er een klein wondertje zou gebeuren, alleen hadden we echt hier ons zelf mee en ook deze teleurstelling moet je maar iedere keer weer verwerken.

    Het definitieve besluit

    De klachten van de endometriose werden erger, pijn was ondragelijk en ook de vleesbomen waren weer in mijn baarmoeder zitten. Hiervoor medicijnen geslikt, alleen daar werd ik echt zo ziek van, dat het voor geen oplossing bood. Ik geloof dat ik in mijn leven ook nog nooit zo’n koppijn had meegemaakt en ik weet niet wat migraine is, alleen leek het hier wel verdomd veel op. Kon geen licht, geluid of wat dan ook verdragen en het enige wat ik op dat moment wilden is met mijn ogen dicht liggen in een zo stil mogelijke ruimte.

    Ook de teleurstellingen kon ik maar met heel weinig mensen delen, voelde me vaak niet begrepen en kunnen ze niet voorstellen hoe je voelt als je dit heb meegemaakt. Natuurlijk leven ze wel met je mee, maar hun leven gaat gewoon verder en sommige krijgen dan ook nog is kinderen. Je bent wel blij voor ze, gun je ze alle geluk toe en tegelijkertijd kun je de blijdschap niet met hun delen omdat je zelf het zo graag wilt.

    Dit wilde we niet meer, de pijn die ik had en het verdriet wat het ons deed. Voor ons was het kiezen tussen een leven met pijn en ziek wezen of een leven beginnen waar we weer konden genieten van de kleine dingen in het leven. Dit betekende voor ons dat we hebben moeten besluiten om de baarmoeder te verwijderen en daarmee definitief besluiten dat we geen kinderen konden krijgen. In februari 2017 is mijn baarmoeder verwijderd, waar ik absoluut geen spijt van heb.

    Alleen vanaf het moment dat je zo’n besluit maakt, ga je voor mijn gevoel door een rouwverwerkingsperiode in. Dit klinkt misschien vreemd want je ken het niet, alleen voor mijn gevoel heb ik dit nog steeds. Natuurlijk heb ik er af en toe nog steeds moeite mee, maar het gaat iedere week steeds beter en heb ik het gevoel dat ik sterker wordt.

    Dit verhaal heb ik met jullie gedeeld omdat je juist de succes verhalen vaak kan lezen, maar er zit ook een keerzijde aan het verhaal die je zeker minder snel vind op het internet. Hiermee hoop ik ook de mensen te steunen die het zelfde als ons hebben meegemaakt of in deze fase van het leven zitten en wens ik deze mensen heel veel sterkte want ik weet wat ze meemaken.

    Liefs,

    Quirina

    Quirina

    Mijn blog is een persoonlijke blog waar ik mijn passie deel voor fotografie, reizen en eten. Naast deze passie deel ik ook een deel ik ook een klein gedeelte van mijn leven en soms over lifestyle of over het bloggen zelf.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    13 Reacties

    1. 16 januari 2018 / 20:32

      Oh dat is best hevig. En hebben jullie bijvoorbeeld al aan adoptie gedacht om jullie gezin compleet te maken?

      • Quirina
        Auteur
        16 januari 2018 / 20:56

        Hebben we wel over nagedacht, maar zijn er het allebei over eens dat we dit niet willen.

    2. 16 januari 2018 / 20:54

      Wat heftig zeg. Ik vind een rouwperiode helemaal zo vreemd niet. Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt. Sterkte!

      • Quirina
        Auteur
        17 januari 2018 / 16:54

        Klopt helemaal, nu ik inmiddels alles een plekje heb kunnen geven valt er ook een last van mijn schouders

    3. 17 januari 2018 / 08:56

      Wauw, ik ben onder de indruk van je verhaal. Dat rouwproces kan ik me best voorstellen. Je moet toch ergens afscheid van nemen.

    4. 18 januari 2018 / 01:05

      Wow ik word hier helemaal stil van. Wat jammer dat je deze keuze hebt moeten maken, maar ik hoop echt dat je eindelijk van de pijn verlost bent en je niet meer depressief voelt. Je man klinkt als een fantastische kerel die je veel steun geeft. Samen zijn jullie sterk. En moesten jullie echt een kindje willen zijn er opties (ik wil niet zagen of me niet moeien). Veel sterkte en dikke knuffel.

      • Quirina
        Auteur
        18 januari 2018 / 14:54

        Dank je, ik heb zeker een geweldige man die mij te alle tijden steunt en altijd op kan rekenen.

    5. 18 januari 2018 / 14:17

      Wat een heftige tijd en ik kan mij voorstellen dat dat ook de nodige tijd kost om een plek te geven. Veel sterkte

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *