• Ongewenst Kinderloosheid
  • Ongewenst Kinderloosheid

    Ik heb altijd kinderen gewild en ik dacht dat ik rond mijn dertigste met mijn eigen gezin zou beginnen. Helaas mocht het voor mij en Marcel niet zo zijn en kunnen wij nooit zelf kinderen krijgen. De reden dat ik mijn verhaal deel, is omdat er meer mensen zijn die ongewenst kinderloos zijn. Hiermee wil ik hen steunen, omdat er maar een paar mensen die deze kant van het verhaal delen. Wat ook logisch is, want deze mensen hebben enorm veel verdriet dat jaren kan duren. Vergeet niet, dat wij bij elk nieuws geraakt worden als we horen van familie of vrienden over een zwanger zijn of hun kind geboren is. We zijn blij voor hen, maar tegelijkertijd maakt het ons ook verdrietig.

    In februari 2017 werd mijn baarmoeder verwijderd, wat een bewuste keuze voor ons was. De artsen doen dit niet zonder medische reden. Zeker niet, als je jong bent en kinderen wilt hebben. Uiteindelijk moesten we hierin een beslissing nemen, wat we echt samen hebben gedaan. Alleen moest ik hier wel de uiteindelijke beslissing in nemen, omdat het nog altijd om mijn eigen gezondheid gaat.

    Eigenlijk begon dit verhaal voor mij al, voordat ik een relatie had met Marcel. Natuurlijk heb ik hem verteld dat ik op mijn 28ste te maken had met endometriose en een kwaadaardige tumor, wat baarmoederhalskanker bleek te zijn. Vanaf dat moment begonnen de echte problemen met mijn baarmoeder, die op een gegeven moment mijn leven begon te beheersen.

    Ja natuurlijk, hebben wij geprobeerd om zwanger te worden. Alleen wilde ik dit pas na 5 jaar kankervrij te zijn, voordat ik serieus begon om zwanger te worden. Marcel begreep dit volledig en in 2013 heeft de arts me kankervrij verklaard. De mooiste woorden die je kunt horen, omdat je op dit moment de kankerziekte hebt gewonnen. De blijdschap was voor een korte duur en had ik daarna met een vleesboom te maken, die in mijn baarmoeder groeiden. Die wij ontdekte toen we dachten dat ik zwanger was, omdat mijn menstruatie 2 maanden weg was gebleven. We waren niet helemaal zeker, omdat de zwangerschapstests negatief bleef. Ze hebben deze vleesbomen operatief verwijderd en na mijn herstel. We hebben opnieuw geprobeerd zwanger te worden, omdat het ons heel duidelijk was dat we echt kinderen wilden hebben. Helaas is dat niet op een natuurlijke manier gelukt en zijn we een IVF-project gestart.

    We hebben in totaal 2 IVF-pogingen gedaan en beide keren kwam er slechts 1 embryo uit. Dat is heel weinig en teleurstellend als je regelmatig hebt gehoord en gelezen hebt, dat er vaak meer embryo’s in hun verhaal zijn uitgekomen. Toch waren we hier erg blij mee, want het is beter dan helemaal niets. Helaas bleef het embryo niet in mijn baarmoeder en beide keren waren we erg teleurgesteld. Deze sterke negatieve gevoelens, dat wilden we niet meer en daarom gingen we niet voor een derde IVF-poging. Juist, omdat ik niet wist of een derde poging wel ging lukken en daar konden wij allebei niet meer mee omgaan.

    Alleen gaf ik niet op en probeerde ik weer op natuurlijke wijze zwanger te worden. Dit omdat je vaak leest of hoort, dat andere stellen uiteindelijk toch gelukt is om op een natuurlijke manier zwanger te worden. Hierdoor hoopte ik iedere maand dat er een klein wonder zou gebeuren, maar helaas was dat bij ons niet het geval. Ik hield er alleen een teleurstellende gevoel aan over. Ondertussen werden mijn medische problemen met mijn baarmoeder erger, inmiddels waren de vleesbomen voor de tweede keer ontdekt en mijn leven werd hier sterk door beïnvloed. De artsen probeerden dit eerst met medicijnen, helaas was dat geen oplossing voor mij. Dit omdat ik enorme hoofdpijn kreeg van dit medicijn, dat ik zelfs geen licht, geluid of iets anders kon verdragen.

    Helaas konden we ons verdriet niet delen met andere mensen, omdat ze niet weten hoe het is om aan een ongewenst kinderloos leven beginnen. Hoe het voelt om geen kinderen te kunnen krijgen. Ja natuurlijk, ze tonen wel medeleven, maar tegelijkertijd weten ze niet hoe ze hier mee moeten omgaan. Dat geeft je een eenzaam gevoel, met een leegte die niet is gevuld.

    Until next time,

    Quirina

    Volg:
    Quirina
    Quirina

    Ik ben Quirina, 39 jaar, getrouwd met Marcel en wonen samen met onze hond Matsi in Emmen. Via mijn blog, YouTube kanaal en andere social media kanalen geef ik een kijkje in mijn leven. Is fotografie mijn grootste passie, mag ik graag wat van de wereld zien en ben ik positief ingesteld, maar heb net als iedereen de struggles in het leven. Ook kan je oude kranten artikelen lezen dat over mijn vader gaat. Kijk lekker rond en als je vragen heb? Stel ze gerust!

    Find me on: Web | Twitter | Instagram

    Share:

    13 Comments

    1. 16 januari 2018 / 20:32

      Oh dat is best hevig. En hebben jullie bijvoorbeeld al aan adoptie gedacht om jullie gezin compleet te maken?

      • Quirina
        Auteur
        16 januari 2018 / 20:56

        Hebben we wel over nagedacht, maar zijn er het allebei over eens dat we dit niet willen.

    2. 16 januari 2018 / 20:54

      Wat heftig zeg. Ik vind een rouwperiode helemaal zo vreemd niet. Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt. Sterkte!

      • Quirina
        Auteur
        17 januari 2018 / 16:54

        Klopt helemaal, nu ik inmiddels alles een plekje heb kunnen geven valt er ook een last van mijn schouders

    3. 17 januari 2018 / 08:56

      Wauw, ik ben onder de indruk van je verhaal. Dat rouwproces kan ik me best voorstellen. Je moet toch ergens afscheid van nemen.

    4. 18 januari 2018 / 01:05

      Wow ik word hier helemaal stil van. Wat jammer dat je deze keuze hebt moeten maken, maar ik hoop echt dat je eindelijk van de pijn verlost bent en je niet meer depressief voelt. Je man klinkt als een fantastische kerel die je veel steun geeft. Samen zijn jullie sterk. En moesten jullie echt een kindje willen zijn er opties (ik wil niet zagen of me niet moeien). Veel sterkte en dikke knuffel.

      • Quirina
        Auteur
        18 januari 2018 / 14:54

        Dank je, ik heb zeker een geweldige man die mij te alle tijden steunt en altijd op kan rekenen.

    5. 18 januari 2018 / 14:17

      Wat een heftige tijd en ik kan mij voorstellen dat dat ook de nodige tijd kost om een plek te geven. Veel sterkte

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *