• Het is een rouwproces

    Als je mij al een tijdje volgt, dan weet je dat wij geen kinderen kunnen krijgen en heb ik het hier uitgebreid over gehad in mijn blogpost van ongewenst kinderloosheid. Inmiddels zijn we een paar maanden, verder sinds deze blogpost verschenen is. Dus leek mij het leuk om vandaag je te vertellen, hoe met mij gaat en hoe ik op deze periode terugkijkt.

    Ik kan je vertellen dat het nu redelijk goed met mij gaat. Inmiddels zit ik een fase dat ik verder met mijn leven ga, waarin ik heb geaccepteerd dat wij geen kinderen zullen krijgen. Mijn man, maar ook mijn blog en onze honden Matsi en Diva hebben zeker hierbij geholpen. Want om eerlijk te zijn, was voor mijn man niet altijd even makkelijk met mij.

    Het is namelijk niet alleen ik, die het moet verwerken. Mijn man moet dit natuurlijk ook een plekje geven en hier mee leren omgaan. Dit deden we allebei op onze eigen manier, waarin wij totaal verschillend zijn. Ze zeggen niet voor niks, dat mannen van Mars komen en vrouwen Venus. Natuurlijk is dat soms wel erg balen en heb je het gevoel dat je op dat moment er compleet alleen voor staat.

    Alleen heeft het onze relatie ook sterker gemaakt, dan hij al was en hebben wij bewust voor elkaar gekozen. Zo is het hoe ik er nu op terug kijk; Een rouwproces dat je moet doorstaan, om hoe je samen een leven gaat invullen waarin je zelf geen kinderen heb.

    Het is een rouwproces

    Misschien vind je het vreemd klinken dat het een rouwproces is, omdat je om iets rouwt wat je niet heb. Dat klopt, maar geen kinderen kunnen krijgen is ook een verlies in je leven. Waar je uiteindelijk mee moet leren omgaan en hoe je het leven gaat invullen om weer plezier in het leven te krijgen.

    Hiervoor ben ik zeker een aantal fases doorgekomen, die met een rouwproces te maken heb en zal uitleggen hoe ik het ervaren heb. Deze fases komen van psychiater Elisabeth Kübler-Ross, die ze in 5 fases heeft verdeeld. Die bij iedereen anders verloopt en is iedere rouwproces weer anders. Sommige mensen slaan fases over, anderen blijven lang in één fase hangen of heeft een andere volgorde dan een gemiddeld persoon die een rouwproces heeft meegemaakt. Rouw is ten alle tijden, een individueel proces dat iedereen anders ervaart.

    1 Ontkenning:

    Als je kinderwens niet vervuld is, na een ivf periode en hoort dat je echt minimaal kans heb om kinderen te krijgen. Dan ontken je dit zeker en lees je vooral artikelen van mensen die uiteindelijk toch op een natuurlijke manier zwanger zijn geworden. Ik dacht echt dat dit mij ook zal gebeuren en had ik altijd een stille hoop hierin. Dit hield ik echt altijd voor mijzelf, omdat ik mijn man hierin geen onnodig een teleurstelling wilde geven.

    Alleen besluit je samen in overleg met de gynaecoloog, dat je baarmoeder verwijderd gaat worden. Wat al op zich een ingrijpend iets is, als je samen een kindje wil en allebei nog geen kinderen heb. Toch had ik, tot de dag dat mijn baarmoeder is verwijderd stiekem gehoopt dat ik alsnog op een natuurlijke manier zwanger zou worden.

    2 boosheid:

    In deze periode ben ik echt heel erg boos geweest op mensen die ik meestal niet eens kenden. Op personen die in de media terecht zijn gekomen, door kindermishandeling en/of verwaarlozing. Vaak hebben deze personen ook een probleem, waardoor ze hier eigenlijk niks aan kunnen doen.

    Deze mensen moeten ook gewoon geholpen worden door professionele deskundigen. Alleen op dat moment zag ik het echt anders; waarom krijg dat mens wel een kind en ik niet! Terwijl ik een goede moeder geweest zou zijn, die de kinderen nooit opzettelijk pijn of verdriet zou kunnen aandoen. Die ik ten alle tijden met mijn leven zou beschermen, zodat hun niks naars zouden overkomen.

    3 Marchanderen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als…”

    In deze periode gaan mensen meestal het gevecht aan, door zich in te zetten voor een goed doel, zichzelf beloven om vanaf nu gezond te gaan eten of net als ik om naar andere mogelijkheden te kijken. Bij mij ging het eigenlijk zover, dat ik er zelfs voor over had om kinderen te krijgen en daarvoor tegen mijn eigen principes opzij te zetten.

    Zelf ken ik mijn biologische vader niet, waar ik zeker nog steeds last van heb en daarom nooit zelf een kind wil adopteren. Naast dat ik deze eigen ervaring heb, ben ik ook nog is van mening dat je in principe een kind koopt. Dit omdat het zoveel geld kost, om een kind te kunnen adopteren en worden er ook nog is allemaal voorwaarden aan gesteld, die niet altijd even realistisch zijn.

    Dan heb je nog pleegzorg, iets waar ik zeker een voorstander van ben. Alleen moet jezelf wel heel eerlijk afvragen, kunnen wij dit aan? Want zo’n kind neem zeker bagage met zich mee, waar hij of zij niets aan kan doen. Het is namelijk niet zo, dat het kind dan voor altijd bij je zal blijven. Kan je dan zo’n afscheid aan? Kan je het kind echt de hulp bieden, die het kind nodig heeft? Want eten en drinken geven, naar school brengen, dat kunnen we allemaal wel. Dit soort vragen moet je aan jezelf en je partner stellen, om zo jezelf te beschermen. Anders gaat het niet alleen ten koste van het kind, maar ook nog is van jezelf of die van je partner.

    Wij hebben dit serieus overwogen, alleen ben ik tot de conclusie gekomen dat adoptie niks voor ons is en hebben wij echt vraagtekens of we een pleegkind echt kunnen helpen. Het is namelijk niet zo, ondanks mijn eigen ervaring van een moeilijke jeugd. Dat ik een pleegkind kan helpen, door de ervaring die ik zelf heb opgedaan uit mijn eigen jeugd.

    Hier moet je echt tegen kunnen en heb ik enorm veel respect voor mensen die dit kunnen. Alleen als je niet zeker weet, dan moet je het ook niet doen. Ik denk als je met pleegzorg, echt aan het belang van het kind en niet van jezelf! Ook wij hebben hierover serieus overwogen om dit te gaan doen, alleen hebben wij echt onze twijfels of wij dit wel aankunnen.

    Nu ben ik ook in deze periode in een attractiepark gaan werken, waar veel kleine kinderen aanwezig zijn. Ik dacht dat ik dit wel eventjes kon doen, alleen viel mij dit toch uiteindelijk erg tegen. Uiteindelijk is het wel gelukt en heeft het ook wel weer geholpen om onze ongewenste kinderloosheid een plek te geven. Alleen ben ik wel hier flink met de neus op de feiten gedrukt, dat ik dit niet helemaal goed verwerkt had.

    4 Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”

    Hier heb ik zeker last van gehad, alleen wel ontkent. Ik deed alsof het goed met mij ging, hield ik mij sterk tegenover mijn man en ging ik door met mijn leven. Dit ben ik gaan realiseren, toen mijn orthopeed eventjes vertelde dat mijn knieschijf permanente schade heeft en mijn kraakbeen versleten is. Te jong voor een kunstknie ben en mijn werk niet meer kon uitoefenen. In die tijd was onze Diva ook nog overleden en kwam alles een beetje tegelijk op mijn pad

    Toen had ik pas een beetje door dat ik inderdaad depressief was, alleen wist ik waardoor het kwam. Nu weet ik dat wel en is het een fase waar je doorheen gaat. Dit heb ik echt zelf gedaan, zonder arts en medicijnen, waar ook ik uiteindelijk uit ben gekomen.

    5. Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.” 

    Inmiddels heb ik het aanvaard, dat wij geen kinderen zullen krijgen en ben ik verder gegaan met mijn leven. Weet ik mijn leven wil gaan invullen en zie ik samen met mijn man ons leven voor mij. Hierin past geen kinderen in, maar wel een hond en dat zal ook echt zo blijven.

    De afgelopen 2 jaar

    Zelf heb ik geen professionele hulp gehad, om dit verdriet te verwerken wat zo’n 2 jaar geduurd heeft ongeveer. Een periode dat ik echt; een hekel aan kinderen had, (dat is inmiddels wel voorbij, en hoor je vaker). Mij dood kon irriteren aan ouders die meer aan zichzelf dachten, dan aan de kids of kinderen die niks van de ouders aantrokken. Weinig en zelfs geen steun heb gehad van mijn omgeving, dit doordat ze misschien wel steun wilde geven, alleen zelf wisten hoe ze ermee moesten omgaan. De meest idiote opmerkingen heb gekregen, waar je ook wel weer aan begint te wennen.

    Nu het 2 jaar verder is, ben ik er zeker sterker uitgekomen, dan ik al was. Begin ik langzaam uit mijn depressie uit te komen en wordt ik langzaam de persoon die ik was. Een vrolijke dame, die steeds meer van het leven geniet. Besef ik mij nu pas eigenlijk, hoe moeilijk ik de afgelopen 2 jaar gehad heb en hoe moeilijk het voor mijn man met mij geweest moest zijn.

    Het is ook een periode mijzelf nog beter heb leren kennen en waarin ik soms blij ben dat wij geen kinderen hebben gekregen. Misschien had het zo moeten zijn, ik weet het niet. Wat ik wel weet is, Matsi mijn kind is, Diva mijn kind was en de toekomstige honden mijn kinderen zullen zijn.

    De toekomst

    Afgelopen jaar ben ik ondanks mijn dyslexie, begonnen met mijn eigen blog. Iets waar ik zeker blij mee ben, zelfs spijt heb dat ik er niet eerder mee begonnen ben. Mijn blog heeft geholpen zeker geholpen, om het opgeven van mijn kinderwens te verwerken. Het heeft mij laten realiseren, dat je vooral de dingen moet doen, die je wil doen en laat je hierin door niemand tegenhouden.

    Want wat je ook wil doen, op wat voor gebied dan ook! Laat je niet weerhouden, door de commentaar die je krijgt van de mensen uit je omgeving. Want geloof mij, die krijg je toch wel! Wees wel realistisch! Want dromen kun je waarmaken, maar wensen die komen uit en als die uitkomt, is het een wonder. Een wonder waar je heel dankbaar voor moet wezen.

    Daarom ga ik voor een leven waarin ik de dromen wil waarmaken, die ik of wij samen hebben. Daarvoor moet je hard werken en zal zeker niet alles lukken. Alleen als je het niet probeert, dan gaat het ook zeker niet lukken.

    Liefs,

    Quirina

    Volg:
    Share:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *