• Fotografie
  • Diva was ons meissie

    Dat onze Diva is overleden heb je al kunnen lezen in het bericht dat onze Diva is heengegaan. In deze blogpost heb ik het over het leven, dat onze lieve kleine meid bij ons gehad heeft en de herinneringen die we met haar hebben mogen meemaken.

    Sinds onze Diva bij ons gekomen is, heeft ze vanaf haar vijfde levensjaar een heel fijn leven bij ons gehad. Die helaas maar 5 jaar, 1 maand en 6 dagen heb mogen duren. Normaal gesproken zou ik dit echt niet meer weten, alleen als je op oudjaarsdag in ons leven komt is dat niet moeilijk om dit te onthouden. De tijd is echt voorbij gevlogen en voor ons gevoel had dit zeker nog 10 jaar in goede gezondheid mogen duren.

    Haar leven voor ze bij ons kwam

    Eigenlijk weten we niet veel over haar, alleen dat ze de eerste 5 jaar een heel slecht leven heeft gehad. Zo is ze bij een broodfokker terecht gekomen, had ze niks geleerd, was niet zindelijk en wist amper wat liefde was. Toen ik haar voor het eerst heb leren kennen, was het een schuw hondje dat bij een meneer in Friesland is terecht gekomen. Op oudejaarsdag hebben wij haar bezocht en is het de dag dat wij voor haar gekozen hebben.

    Vanaf  het eerste moment dat ik haar zag, had ik meteen een connectie met haar. Waarom weet ik niet, wel dat ik dit echt niet met iedere hond of dier hebt. Bij mijn man was het anders, die zag het niet zitten totdat 4 puppy ogen naar hem gericht waren. Spijt heeft hij er absoluut niet van gehad, want hij heeft net zoveel van haar gehouden als ik dat deed.

    Haar naam hebben we wel veranderd, want we vonden Titia een vreselijke naam. Na lang denken is haar naam dus veranderd naar Diva, een naam die bij haar paste en zo kon ze beginnen aan een nieuw leven, waar ze geliefd was en een echte hond mocht wezen.

    Het eerste jaar dat ze bij ons was

    We kwamen al snel achter dat ze echt nog helemaal niks wist, ze was niet zindelijk, wist niet wat spelen was en op een botje kluiven wist ze ook niet hoe dat moest Hier brachten wij veranderingen in, leerde haar de standaard commando’s, hebben we haar zindelijk gemaakt en dat we het niet leuk vonden als ze op meubels ging kauwen.

    Onze Matsi heeft haar het spelen geleerd, wat ze met een botje moest doen en vooral hoe ze een hond moest wezen. Dat ze een beetje ondeugend mocht wezen, want daar staan beagles om bekend. Een huis waar ze veel liefde kreeg en dat ze er echt bij hoorde. Tussen onze Matsi en Diva groeide al snel een band, die echt heel hecht was en onafscheidelijk van elkaar waren.

    Net als haar eerste verjaardag, was haar eerste kerst bij ons een belevenis op zich. Ze wist niet wat ze met haar kerst cadeautje moest doen en hebben dan haar uiteindelijk geholpen met het uitpakken van haar kerstcadeau. Hier is ook een filmpje van gemaakt. die ook op mijn YouTube kanaal kan zien.

    Een goede moeder

    Ondanks wij totaal niet op een nestje zaten te wachten, werd onze Diva toch drachtig van Matsi. Hier waren wij absoluut niet blij mee, maar een hond die niet gecastreerd is het bijna onmogelijk om hem tegen te houden als er een loopse teef in huis is. Het was echt 3 weken drama in huis, werden we er gek van en is het onze Matsi toch gelukt om haar te dekken.

    Dit nog wel midden in de nacht, een onaangename verassing en gezicht als je zo in je slaap gestoord wordt door je hondjes. Wij hoopte dan ook echt dat het niet gelukt was. Helaas was ze wel drachtig, gezien haar leeftijd en geschiedenis moesten we echt letterlijk gokken op wat we gingen doen met deze situatie.

    Als we kozen voor een abortus bij honden, dan was het overlevingskans 40% tegenover 60% als we voor dit nestje kozen. De keus hierin was wel snel gemaakt en besloten wij om voor het nestje te gaan. Alleen hadden wij allebei hierin geen ervaring en wisten we niet wat ons te wachten stond.

    Toch wilde we dit zo goed mogelijk doen, hebben we in deze periode veel gelezen, YouTube filmpjes gekeken en ons door verschillende fokkers laten voorlichten. Ik kan je één ding vertellen, veel fokkers staan hier echt niet voor open voor. Iets wat ik niet had verwacht en waren dan oprecht blij met die paar fokkers die ons wel wilden helpen.

    Diva met Kaya dat één van haar pups waren

    Diva een nest met 10 beagles en heeft het zelfs bijna het leven van onze Diva gekost. Als je het echt goed voor ze wil zorgen, is het een baan die 24 uur duurt. Wij zijn dus echt zo gek geweest om dit te doen, want als je ergens voor staat moet je in mijn ogen daarin volledig je verantwoording in nemen.

    Diva was echt een goede moeder, ze was alert op haar pups en hield ons scherp in de gaten als we met de pups bezig waren. Ondanks dat dat ze echt heel zwak was in het begin, wilde zij hier volledig de controle in hebben. Toch hebben wij zoveel mogelijk de zorg van deze pups overgenomen en wat ze kon doen hebben wij haar ook zelf laten doen. Onze Diva was echt een trotse moeder, die van haar kroost hield en hebben wij in die tijd ook nog een Facebookpagina bij gehouden, waar je de ontwikkelingen van deze pups kon zien.

    Haar karakter

    Diva was een uitzonderlijke beagle die goed luisterde, die zowel aan de looplijn als los kon lopen en erg kieskeurig was met eten. Van groente en fruit moest ze niks van hebben.  Als je dit in de etensbak deed, dan zocht ze het ook uit en legde dit weer naast haar etensbakje. Wat ze echt lekker vond at zocht ze als eerste uit, de rest lag naast haar etensbakje en keek ze later naar wat ze er van wou hebben.

    Wanneer ze het niet lekker vond, mocht Matsi wel hebben. Hij eet toch alles wat los en vast zit, dus dan kon hij maar beter dit eten. Alleen als het om ei en kip of ging, dan was ze niet meer te houden en kwam dan pas de echte beagle naar boven.

    Ook met brokken was ze altijd kieskeurig, als in de brokken lamsvlees in verwerkt was dan wilde ze dit niet eten. We wisten dan ook welke brokken zij altijd at en als  ze haar eten liet staan. Deden we dan ook altijd eerst een test met haar lievelingseten, om zo te beoordelen of ziek was of niet. Dit omdat ze voor kip of een ei, echt zo’n beetje alles voor deed om dat te krijgen. Als ze echt ziek was, dan liet ze dat ook staan en dan kon je eigenlijk meteen de thermometer pakken om haar temparmatuur op te meten en direct naar de dierenarts gaan.

    Diva voelde ook alles heel goed aan, waren we verdrietig dan troostte ze ons, als we happy waren dan vierde ze het met ons mee. Was continu met ons bezig, wat deden we en wat we ook doen waren. Zij was erbij en hield ons altijd gezelschap, wat we nu ook van haar echt missen. Tegen alleen wezen, kon ze niet goed mee omgaan en moest er eigenlijk altijd wel één van ons bij haar in de buurt wezen.

    Als we weg gingen zonder dat onze honden mee gingen, vond ze niet echt leuk maar accepteerde dat wel. Dit ook omdat onze Matsi bij haar was, anders was het echt een ander verhaal geweest. Je kunt dan ook wel nagaan dat als je thuis kwam, dat er één een hoop herrie van enthousiasme maakten. Want je hoorde gewoon haar bench heen en weer gaan, blafte ze en begroete ze ons echt uitbundig, zo blij was ze dat we er weer waren.

    Soms kon het gebeuren dat we alleen met Matsi weg moesten. Bezoekjes naar de dierenartsen, als Diva niet mee wilde lopen of gewoon omdat het niet anders kon. Voor onze Diva was het dan altijd wel een drama, ondanks ze er soms ook echt voor koos om thuis te blijven. Ze blafte dan ook echt het hele huis bij elkaar, tot we weer terug in huis waren.

    Ook kon ze niet echt goed tegen als een omgeving erg druk was en van kinderen moest ze maar weinig hebben. Baby’s vond ze dan wel weer erg interessant, daar keek ze altijd wel naar en als het mocht snuffelde ze er ook aan. Alleen als de baby’s een beetje begonnen te kruipen, dan was ze ook meteen vertrokken naar haar bench.

    Ze wist gewoon als ze wilde dat ze met rust gelaten werd, dan moest ze dit bij ons aangeven door in haar bench te gaan liggen. Op dat moment zorgde wij er dan ook echt voor, dat dit gebeurde en moest de visite bij ons daar gewoon rekening mee houden. Je zag of hoorde haar dan ook niet, totdat de visite weer vertrokken was.

    Bezoekjes aan een dierenwinkel moest ze niks van weten en vond het dan ook niet interessant om iets lekkers voor zichzelf uit te zoeken. Het enige wat interessant voor haar op dat moment was, de uitgang naar buiten en daar was ze dan alleen maar mee bezig.

    Net als de uitjes die we met haar maakte, was ze erg selectief naar anderen toe. Ze mocht je of ze moest helemaal niets van je weten, daar was ook geen tussenweg in te vinden. Niet alleen naar mensen had ze dit, ook naar andere honden of dieren toe. Wanneer je het bij haar verpruts had, dan was ze er ook meteen helemaal klaar met je en dit vergat ze ook niet meer.

    Omkoopbaar door lekkere dingen te geven dat kon je echt vergeten, ondanks het een beagle is! Wat dat betreft was het echt een uitzonderlijke beagle, want ook van vreemde mensen nam ze niks aan. Natuurlijk wilde ze het wel, maar die persoon moest het dan eerst aan mij geven en dan nam ze het pas aan.

    Het strand dat vond ze echt geweldig! Dat was dan ook haar favoriete uitje, ondanks ze het water nooit in ging. Nu wonen we in Emmen, waar je niet echt een strand met een zee in de buurt heb. Dus daar gingen we dan ook niet zo heel erg vaak heen. maar wel naar de plassen die hier in de buurt zich bevinden. Dit vond ze dan ook erg leuk, alleen als het aan haar lag dan ging ze toch liever naar de kust.

    In veel opzichten leek ze dan ook echt veel op mij of ik op haar, het is maar net hoe je het ziet. Zo was ze net als mij, echt van de tradities en gewoontes. Ze hield gewoon van regelmaat en structuur in haar leven, alleen als het een keertje anders verliep was dat gelukkig geen probleem. Zo had ze ook haar vaste ritueeltjes, nadat ze een handeling gedaan had. Zoals; de pootjes schoonmaken nadat ze gewandeld of gegeten had, ging ze in de ochtend na het eten slapen en met papa knuffelen als we in de avond aan de koffie waren.

    Als ik in de middag thuis was, dan hield ze voornamelijk mij gezelschap met de dingen die ik aan het doen was. Het maakte haar niet echt uit of ik nu in de tuin bezig was, met het huishouden of achter mijn laptop zat. De hele middag was ze bij me om gezelschap te houden en hadden we volgens haar hele gesprekken. Niet dat het echt iets interessant zei, maar ik was met haar aan het kletsen. Snurken kon ze als de beste, vaak moesten we zelfs de volume knop van de televisie even wat harder zetten, anders konden we gewoon niet verstaan wat er gezegd werd. Wat dat betreft was het echt een Diva, met haar eigen willetje en heeft ze zeker naar haar naam gedragen.

    Haar leven bij ons

    Haar leven die ze bij ons gehad heeft en de herinneringen die ik samen met haar heb gemaakt. Heb ik de foto’s verwerkt en een slideshow van gemaakt en op mijn YouTube kanaal geplaatst.

    Diva heeft veel mee gemaakt, is de afgelopen 5 jaar voorbij gevlogen en was het echt ons meissie. Marcel heeft nog een over haar geschreven, deze heb ik met zijn toestemming natuurlijk onder mijn naam geplaatst.

    Liefs,

    Quirina

    Lieve Diva

    Wat is het toch snel gegaan,
    Dat wij deel uit mochten maken van jouw bestaan.

    Elke zondag bij ons heerlijk ontbijt, maakte jij voor je eitje altijd wat tijd.

    Je spontaniteit, vrolijk gedribbel altijd stond je aan ons zij, tot aan vorige week toen keerde het tij.

    Het gedribbel, het spontane en het vrolijk bestaan, dat is helaas nu voor altijd gedaan.

    Toch wou ik je nog even bedanken voor die hele mooie tijd,

    we zullen je missen ons lieve kleine meid.

    Geschreven door mijn man Marcel 

     

    Quirina

    Hey hallo, ik ben Quirina en woon samen met mijn man Marcel en onze hond Matsi in Emmen. Mijn grootste passie is fotograferen en doe ik vooral de dingen die ik erg leuk vind.

    Op deze blog lees je over de dingen die ik beleef, deel ik mijn passie voor fotografie, reizen en een klein beetje lifestyle. Hiermee hoop ik je te inspireren om je eigen dromen waar te maken en vooral jezelf te blijven in deze maatschappij.

    Find me on: Web | Twitter | Facebook

    Share:

    23 Reacties

      • Quirina
        Auteur
        12 februari 2018 / 12:47

        Dank je wel, dat was ook precies de bedoeling om onze herinneringen vast te leggen

    1. 12 februari 2018 / 17:01

      Beagles zijn geweldige honden! wat goed dat je haar hebt opgenomen. Je beschrijft jullie leven samen heel mooi!

      • Quirina
        Auteur
        12 februari 2018 / 17:16

        Dank je voor het compliment en we hebben absoluut geen spijt van haar dat ze in ons leven is gekomen. Beagles zijn inderdaad geweldige honden als je overwicht naar honden hebt. Ze zijn namelijk heel erg slim en als je geen overwicht heb dan nemen ze echt een loopje met je.

    2. 12 februari 2018 / 18:12

      Wat een mooie herinnering heb je hier neergeschreven. Ze zag er een hele lieve hond uit

      • Quirina
        Auteur
        12 februari 2018 / 18:16

        Dank je voor het compliment, ze was ontzettend lief en deed echt geen vlieg kwaad.

    3. 12 februari 2018 / 18:16

      Mooi om op deze manier terug te kijken en herinneringen te te halen. Heel veel sterkte met dit verlies!

    4. 12 februari 2018 / 21:01

      Veel sterkte met dit verlies van een trouwe vriend, mooie blog

    5. 14 februari 2018 / 14:05

      Mooie ode aan jullie hond! Fijn om te lezen na de aankondiging dat ze was gestorven.

    6. 17 februari 2018 / 15:32

      Prachtig verhaal over deze lieverd! Wat fijn dat jullie voor hem hebben gezorgd.

    7. 18 februari 2018 / 10:39

      Wat een mooi verhaal over jullie hond. Veel sterkte met het verlies.

    8. Lorenzo
      18 februari 2018 / 15:19

      Gelukkig kon ze bij jullie terecht! Moet er niet aan denken hoe het anders was afgelopen. Veel sterkte met het verlies

      • Quirina
        Auteur
        18 februari 2018 / 16:09

        Dank je, daar moeten wij ook niet aan denken als ze niet bij ons terecht was gekomen.

    9. 18 februari 2018 / 23:37

      Prachtig om te lezen en alleen al omdat je de liefde voor deze mooie en leuke hond voelt! Toch iets krachtig! De band tussen mens en dier!

    10. Lizzie | Globalizious
      7 mei 2018 / 18:58

      Wat een prachtige herinneringen. Wat zijn honden toch bijzonder. Ik ben helaas allergisch maar hoop dat ik daar ooit overheen groei. Ik kan niet wachten om ook zo’n prachtige viervoeter te hebben!

      • Quirina
        Auteur
        7 mei 2018 / 19:43

        Zal voor je duimen dat je over je allergie heen komt enn wie weet komt er ooit een medicijn uit voor allergieën tegen huisdieren.

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    YouTube

    Vanaf 1 januari, ga ik de 365 dagen foto challenge doen. Hoe het mij zal vergaan? Dat kan je zien in mijn wekelijkse vlog en natuurlijk geef ik je ook een kijkje in mijn leven.

    Kijk je gezellig mee? Hier vind je de link naar mijn kanaal. Hopelijk tot snel!

    Laatste video