Diva was ons meissie

Dat onze Diva is overleden heb je al kunnen lezen in Diva is heengegaan. In dit artikel heb ik het over het leven dat onze lieve kleine meid heeft gehad en de herinneringen die we met haar hebben mogen meemaken. Want sinds ze bij ons is gekomen, heeft ze vanaf haar vijfde levensjaar een fijn leven bij ons gehad, die helaas maar 5 jaar, 1 maand en 6 dagen heb mogen duren. De tijd is echt voorbij gevlogen en voor ons gevoel had dit zeker nog 10 jaar in goede gezondheid mogen duren. Want wij zijn echt blij en dankbaar dat is in ons leven is gekomen, alsof het zo had moeten wezen.

Diva in het Noordbargerbos van Emmen

Haar leven voor ze bij ons kwam

Eigenlijk weten we niet veel over haar, alleen dat ze de eerste 5 jaar een heel slecht leven heeft gehad. Zo is ze bij een broodfokker terecht gekomen, had ze niks geleerd, was niet zindelijk en wist amper wat liefde was. Toen ik haar voor het eerst heb leren kennen, was het een schuw hondje dat bij een meneer in Friesland is terecht gekomen. Op oudejaarsdag hebben wij haar bezocht en de dag dat wij voor haar gekozen hebben. Die meneer zei dat ze haar een paar dagen had en via via heb gekregen. Volgens hem was de klik er niet, wilde niet eten en zag het niet zitten om daar nog tijd in te stoppen.

Gelukkig wilde ze bij mij wel een paar brokjes uit mijn hand eten, die ik heb gekregen van die meneer. Ze was zo lief en ik had vanaf  het eerste moment dat ik haar zag, meteen een connectie met haar. Bij mijn man was het anders, die zag het niet zitten totdat 4 puppy ogen naar hem gericht waren. Toen was hij om en wat ben ik blij dat hij het voor mij heeft gedaan. Nu heeft mijn man er totaal geen spijt van, dat ze in ons leven is gekomen en had haar voor geen goud willen missen.

Ook hebben we haar naam veranderd van Titia naar Diva, dit omdat we de naam Titia echt verschrikkelijk vonden en niet bij haar passen. Marielle (vriendin van ons) kwam met de naam Diva aanzetten, een naam die bij haar paste en zo kon ze beginnen aan een nieuw leven, waar ze geliefd was en een echte hond mocht wezen.

Het eerste jaar dat ze bij ons was

Onderweg naar haar nieuwe huis, zat ze bij mij de hele weg op schoot. Genoot ze van het autoritje, maar je kon wel merken dat ze het allemaal wel een beetje spannend vond. Alleen toen ze eenmaal bij ons thuis was aangekomen, zag ze natuurlijk ook onze andere hond Matsi voor het eerst. Ik kan je één ding zeggen, de eerste avond wat geen succes tussen die 2. Ze moest helemaal niks van hem hebben, denk dat het knallen van het vuurwerk, voor haar het onbekende, de stress en de angst maakte haar natuurlijk ook erg onzeker. Al deze factoren heeft natuurlijk ook meegespeeld met de eerste kennismaking tussen de beide honden.

We kwamen al snel achter dat ze echt nog helemaal niks wist, ze was niet zindelijk, wist niet wat spelen was en op een botje kluiven al helemaal niet. Hier brachten wij veranderingen in, leerde haar de standaard commando’s, we hebben haar zindelijk gemaakt en dat we het niet leuk vonden als ze op meubels ging kauwen. Matsi heeft haar het spelen geleerd, wat ze met een botje moest doen en vooral hoe ze een hond moest wezen. Dat ze een beetje ondeugend mocht wezen, want daar staan beagles om bekend en een huis waar ze veel liefde en aandacht kreeg. Tussen Matsi en Diva groeide al snel een band die echt hecht was, ze waren onafscheidelijk van elkaar en gingen dan ook als 2 dikke maatjes door het leven.

Net als haar eerste verjaardag, was haar eerste kerst bij ons een belevenis op zich. Ze wist echt niet wat ze met haar kerst cadeautje moest doen, dat we haar hebben geholpen met het uitpakken van haar kerstcadeau. Dit kan je dan ook zien in het onderstaande video dat op mijn YouTube kanaal staat zien, heeft ze zeker volop genoten van haar eerste kerst en de andere kerstdagen die ze bij ons heeft mogen beleven.

Een goede moeder

Ondanks wij niet op een nestje zaten te wachten, werd onze Diva toch drachtig van Matsi. Hier waren wij absoluut niet blij mee, maar een hond die niet gecastreerd is, is het bijna onmogelijk om hem tegen te houden als er een loopse teef in huis is. Het was echt 3 weken drama in huis, werden er gek van en is het onze Matsi toch gelukt om haar te dekken. Dit nog wel midden in de nacht, een onaangename verassing en gezicht als je zo in je slaap gestoord wordt door je hondjes en hoopte wij dat het niet gelukt was.

Helaas ze was wel drachtig, gezien haar leeftijd en geschiedenis moesten we echt letterlijk gokken op wat we gingen doen met deze situatie. Want als we kozen voor een abortus bij honden, dan was het overlevingskans 40% tegenover 60% als we voor dit nestje kozen. De keus was hierin wel snel gemaakt, we besloten om voor het nestje te gaan. Alleen hadden wij allebei hierin geen ervaring, wisten we niet wat ons te wachten stond. Omdat we het zo goed mogelijk wilden doen, hebben we in die periode veel gelezen, YouTube filmpjes gekeken en hebben door een paar verschillende fokkers voorlichten. Ik kan je één ding vertellen, veel fokkers staan hier echt niet voor open en waren dan oprecht blij met die paar fokkers die ons wel wilden helpen.

Diva met Kaya dat één van haar pups waren

Ze kreeg een nest met 10 beagles, heeft het bijna het leven van onze Diva gekost en als je het echt goed voor wil zorgen is het een baan van 24/7. Ondanks we na deze periode wisten dat we dit nooit meer wilden gaan meemaken, hebben we ontzettend veel geleerd in de periode dat onze Diva drachtig was en de 8 weken dat onze beagle puppy’s bij ons waren.

Diva was echt een goede moeder, ze was alert op haar pups en hield ons scherp in de gaten als we met de pups bezig waren. Ondanks dat dat ze zwak was in het begin, hebben wij natuurlijk zoveel mogelijk van de zorg overgenomen. Toch wilde ze dit zoveel mogelijk zelf doen, dit hebben wij dan ook toegelaten, het zijn haar pups en eenmaal toen ze was aangesterkt, was onze Diva echt een trotse moeder van haar kroost.

In die periode hebben niet alleen ontzettend veel geleerd, maar ook zeker genoten van ons nestje. Zeker vanaf de derde levensweek van de pups, begint het echt leuk te worden en krijg je een band met iedere pup die je hebt. We zijn zo blij met de adviezen die we hebben gehad van Beaglekennel van de Lagekamp en de 2 andere fokkers waar wij waren geweest. Ook heeft een persoon ons met de bevalling die een hele nacht heeft geduurd, ze is wel bij ons gebleven en heeft ons geholpen waar ze kon. Al deze mensen die ons in die periode heeft geholpen, zijn we tot op de dag van vandaag nog steeds erg dankbaar voor.

Haar karakter

Diva was een uitzonderlijke beagle die goed luisterde, zowel aan de looplijn als los kon lopen en  erg kieskeurig was met eten. Van groente en fruit moest ze niks van hebben, als je dit in de etensbak deed, dan zocht ze het ook uit en legde dit weer naast haar etensbakje. Wat ze echt lekker vond, at zocht ze als eerste uit, de rest lag naast haar etensbakje en keek ze later naar wat ze er van wou hebben. Wanneer ze het niet lekker vond mocht Matsi wel hebben, want die eet toch alles wat los en vast zit. Alleen als het om ei, kip, vis en soep ging, dan was het een echt een feestmaaltijd voor haar.

Ook met brokken was ze altijd kieskeurig, als in de brokken lamsvlees in verwerkt was dan wilde ze dit niet eten en dit kreeg je er ook echt niet in bij haar. Wanneer ze haar eten liet staan, deden we dan ook een test met haar lievelingseten. Want kip of een ei, daar was ze echt haar lievelingseten en deed daar echt zo’n beetje alles voor om het te krijgen. Alleen als ze de kip of een gekookt eitje ook liet staan, dan wisten wij echt honderd procent zeker dat ze ziek was, dan kon je eigenlijk meteen de thermometer pakken voor haar temparmatuur op te meten en direct naar de dierenarts gaan.

Diva voelde ook alles heel goed aan, waren we verdrietig dan troostte ze ons, als we happy waren dan vierde ze het met ons mee. Was continu met ons bezig, wat deden we en wat we ook doen was zij hield ons altijd gezelschap. Tegen alleen wezen kon ze dan ook niet goed mee omgaan, want eigenlijk moest er altijd wel één van ons bij haar in de buurt wezen. Als we weg waren, vond ze het niet leuk maar omdat onze Matsi bij haar was vond ze het wel oké. Je kunt dan ook wel nagaan dat als je thuis kwam, dat er één een hoop herrie van enthousiasme maakten. Want je hoorde gewoon haar bench heen en weer gaan, blafte ze en begroete ze ons echt uitbundig, zo blij was ze dan dat we er weer waren.

Alleen wanneer Matsi ook nog is weg was, dat gebeurde natuurlijk wel is. Want ook hij moet wel is naar de dierenarts moest, eigenlijk liep ik standaard met beide honden tegelijk, alleen er zijn wel is omstandigheden dat dit niet kon, bijvoorbeeld met extreem glad weer liepen ze nooit tegelijk samen met mij of mijn man mee, dit natuurlijk voor de veiligheid van mij en mijn honden. Het was voor haar dan echt een drama, blafte ze het hele huis bij elkaar tot ik weer terug was van de wandeling.

Plekken waar veel mensen zijn of een ruimte waar veel mensen aanwezig zijn, daar moest ze niet veel hebben. Ook op kinderen was onze Diva niet heel erg dol op, maar daartegenover vond ze dan wel baby’s erg interessant. Want de periode dat ze een nestje bij ons heeft gehad, wou ze eigenlijk ook ons neefje die net geboren was bij haar kroost hebben. Ook toen er andere baby’s bij ons aanwezig waren en er geen nest meer was, vond ze dit best wel interessant. Alleen zodra het begon te kruipen, dan was zij ook verdwenen en trok ze zich terug in haar bench. Ze wist dat als ze met rust gelaten wilde worden, dan moest ze dat aangeven door in de bench te gaan en dan zorgen we ook voor dat ze met rust werd gelaten. Je zag of hoorde haar dan ook niet, totdat de visite weer vertrokken was.

Ook een uitje naar de dierenwinkel waar ze dan iets lekkers mocht uitzoeken, wilde ze niks van weten. Het enige wat interessant was voor haar was de uitgang naar buiten. Nee, omkoopbaar door lekkere dingen was ze zeker niet en nam ze alleen van vreemde mensen iets aan als ik daarvoor toestemming gaf. Dan wilde ze dit vaak wel, alleen wilde ze dan wel hebben dat ik het aan haar gaf in plaats van die andere persoon.

De mensen in onze omgeving, was ze zeker erg selectief. Want ze mocht je of ze moest helemaal niets van je weten en daar was ook geen tussenweg in te vinden. Dit had ze niet alleen met de mensen waar wij mee omgingen, maar ook naar andere honden toe. Wanneer je het bij haar had verpruts, dan was ze er ook meteen klaar mee en vergat ze dit niet ook niet meer.

In veel opzichten leek ze dan ook echt veel op mij of ik op haar, het is maar net hoe je het ziet. Zo was ze net als mij, echt van de tradities, zo laat eten we en zo laat lopen we. Dentastick als we naar bed gaan en met baasje knuffelen als we na het eten koffie dronken. Als het 23:00 uur was, dan wilde ze wel naar bed toe en begon ze ook te zeuren als we nog niet gingen slapen. Zo had ze ook haar vaste ritueeltjes, maakte haar pootjes schoon als ze had gegeten of een wandeling hadden gemaakt, sliep ze in de ochtend na het eten en in de middag als ik thuis was, dan was ze met mij gezelschap aan het houden met de dingen die ik op dat moment aan het doen was. Snurken kon ze als de beste, vaak moesten we zelfs de volume knop even wat harder zetten anders hoorde we niet eens wat ze op de televisie gezegd werd. Het was echt een Diva, met haar haar eigen dingetjes.

Haar leven bij ons

Haar leven die ze bij ons heb gehad, heb ik in een slideshow van gemaakt, met foto’s die we van haar hebben. Hier zitten dan ook foto’s die met een pocket camera of een telefoon zijn gemaakt, maar ook zitten er hier foto’s die met met mijn spiegelreflexcamera zijn gemaakt door mij of mijn man. Het zijn dan ook onze herinneringen, die wij aan haar hebben en met haar heb mogen beleven.

Bijnamen die we haar hebben gegeven.

We hadden eigenlijk verschillende bijnamen voor haar, zo noemde we haar Miss Piggy vanwege het gesnurk, koe als ze gras aan het eten was, en poes omdat ze veel dingen nadeed van een kat. Natuurlijk had ze dan ook gewone bijnamen zoals; baby omdat het echt ons kindje was en meissie omdat het voor ons gevoel ons meisje was.

Quirina

Lieve Diva

Wat is het toch snel gegaan,
Dat wij deel uit mochten maken van jouw bestaan.

Elke zondag bij ons heerlijk ontbijt, maakte jij voor je eitje altijd wat tijd.

Je spontaniteit, vrolijk gedribbel altijd stond je aan ons zij, tot aan vorige week toen keerde het tij.

Het gedribbel, het spontane en het vrolijk bestaan, dat is helaas nu voor altijd gedaan.

Toch wou ik je nog even bedanken voor die hele mooie tijd,

we zullen je missen ons lieve kleine meid.

Geschreven door mijn man Marcel 

 

Volg:
Share:

23 Reacties

    • Quirina
      Auteur
      12 februari 2018 / 12:47

      Dank je wel, dat was ook precies de bedoeling om onze herinneringen vast te leggen

  1. 12 februari 2018 / 17:01

    Beagles zijn geweldige honden! wat goed dat je haar hebt opgenomen. Je beschrijft jullie leven samen heel mooi!

    • Quirina
      Auteur
      12 februari 2018 / 17:16

      Dank je voor het compliment en we hebben absoluut geen spijt van haar dat ze in ons leven is gekomen. Beagles zijn inderdaad geweldige honden als je overwicht naar honden hebt. Ze zijn namelijk heel erg slim en als je geen overwicht heb dan nemen ze echt een loopje met je.

  2. 12 februari 2018 / 18:12

    Wat een mooie herinnering heb je hier neergeschreven. Ze zag er een hele lieve hond uit

    • Quirina
      Auteur
      12 februari 2018 / 18:16

      Dank je voor het compliment, ze was ontzettend lief en deed echt geen vlieg kwaad.

  3. 12 februari 2018 / 18:16

    Mooi om op deze manier terug te kijken en herinneringen te te halen. Heel veel sterkte met dit verlies!

  4. 12 februari 2018 / 21:01

    Veel sterkte met dit verlies van een trouwe vriend, mooie blog

  5. 14 februari 2018 / 14:05

    Mooie ode aan jullie hond! Fijn om te lezen na de aankondiging dat ze was gestorven.

  6. 17 februari 2018 / 15:32

    Prachtig verhaal over deze lieverd! Wat fijn dat jullie voor hem hebben gezorgd.

  7. 18 februari 2018 / 10:39

    Wat een mooi verhaal over jullie hond. Veel sterkte met het verlies.

  8. Lorenzo
    18 februari 2018 / 15:19

    Gelukkig kon ze bij jullie terecht! Moet er niet aan denken hoe het anders was afgelopen. Veel sterkte met het verlies

    • Quirina
      Auteur
      18 februari 2018 / 16:09

      Dank je, daar moeten wij ook niet aan denken als ze niet bij ons terecht was gekomen.

  9. 18 februari 2018 / 23:37

    Prachtig om te lezen en alleen al omdat je de liefde voor deze mooie en leuke hond voelt! Toch iets krachtig! De band tussen mens en dier!

  10. 7 mei 2018 / 18:58

    Wat een prachtige herinneringen. Wat zijn honden toch bijzonder. Ik ben helaas allergisch maar hoop dat ik daar ooit overheen groei. Ik kan niet wachten om ook zo’n prachtige viervoeter te hebben!

    • Quirina
      Auteur
      7 mei 2018 / 19:43

      Zal voor je duimen dat je over je allergie heen komt enn wie weet komt er ooit een medicijn uit voor allergieën tegen huisdieren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *