Bloggen of Vloggen

Bloggen of vloggen, voor iedereen is dit echt persoonlijk en in beide gevallen is het iets wat echt bij je moet passen. In dit artikel hoe het bloggen bij mij is ontstaan en de ervaring die ik heb opgedaan tijdens het bloggen en het vloggen.

Om met de deur maar meteen in huis te vallen, wanneer je gaat bloggen of vloggen voor het geld en/of (gratis) spullen te krijgen. Dan denk ik dat je snel uitgepraat of geschreven bent. Je moet het echt doen omdat je het leuk vind en waar je eigen interesses liggen. Want blogger en/of vloggers die er echt van kunnen leven, is voor weinig mensen weggelegd.

Alleen voordat ik ging bloggen, was ik eigenlijk begonnen met vloggen op mijn YouTube kanaal. Had ik echt geen benul wie Enzo Knol, Monica Geuze of Mascha Feoktistova was. Wel had ik al een eigen YouTube kanaal waar ik zo nu en dan een video had gedeeld, omdat ik dat leuk vond en dit zelf wilde delen. Zoals deze video die ik had gemaakt van onze honden, tijdens een wandeling op een mooie winterdag.

Dus toen ik voor de  eerste keer over vloggen hoorde, dacht ik echt dit is echt iets voor mij. Zo ging ik een beetje op YouTube rondkijken, wat het was en hoe je dit precies moest aanpakken. Dit omdat ik zelf dyslexie heb, het erg leuk om video’s te maken en schrijven is hierin niet echt nodig. Het enige wat ik nog moest hebben was een camera waar ik mee kon vloggen en hiervoor wou ik niet mijn spiegelreflexcamera voor gebruiken.

Je heb echt allerlei soorten vlogs, de één vlogt over het gamen, de ander over beauty en zelf begon ik maar met dagelijkse vlogs van mijn leven. Dit omdat ik dacht dat ik zo wel alle onderwerpen kon behandelen, die ik erg leuk vond om met mijn kijkers te delen. Alleen dan moet je wel een prater zijn, iets wat ik echt niet bent en als ik ergens over praat, dan moet het ook nog zinvol zijn. Al snel ben ik naar weekvlogs gegaan, ook dat was het voor mij niet. Om eerlijk te zijn, ik vond het zelf niet eens leuk om naar te kijken. Hoe kan ik dan verwachten dat een ander het wel leuk zou vinden om naar te kijken. Precies, niet dus. Uiteindelijk heb ik dan ook de meeste vlogs verwijderd en heb ik een paar bewaard, waar ik zelf redelijk tevreden over was. Een voorbeeld hiervan is, een vlogmass van 2017.

Ook moet je goed realiseren, dat als je in het openbaar gaat vloggen best gênant kan zijn. Tenminste dat heb ik wel ervaren en daarnaast wilde ik ook met mijn omgeving rekening houden. Zij hadden niet gekozen om op YouTube te staan en daar moet je wel rekening mee houden. Wat voor mij wel het grootste compliment was, dat mijn bff vond dat ik echt mijzelf was. Iets wat je ook moet zijn, anders hebben je kijkers dit zo door.

Ondertussen was ik al begonnen met bloggen, dit omdat ik het al heel erg lang wilden doen. Alleen liet ik mij door de dyslexie tegenhouden en hoe vreemd dit ook klinkt als je al met vloggen bezig bent. Ik was nogal bang voor de reacties, die ik van mijn omgeving zou krijgen. Tot op een moment dat ik mij realiseerde, mensen oordelen toch wel. Het maakt dan ook niet uit of je wil gaan bloggen of voor altijd huppelend over straat wil gaan lopen.

Het bloggen vind ik echt leuk om te doen, ondanks ik niet super veel volgers heb. Vind ik het leuk om mijn eigen artikelen of mijn wekelijkse artikelen terug te lezen. Voor mij is dat een goed teken, want voor mij is dit het belangrijkste en hoop ik natuurlijk ook mijn lezers te inspireren met de artikelen die ik op mijn blog deel.

Met YouTube zal ik zeker niet stoppen, wel geef ik er een andere draai aan en deel ik het als aanvulling op mijn blog of omdat ik het leuk vind om deze video te delen. Ik ga het net als mijn blog, het op mijn manier doen. Zodat ik er met veel plezier ernaar kijk, wat ik ook op met mijn eigen blogartikelen heb. Zelf denk ik ook dat bij bloggen en/of vloggen, het belangrijkste is dat je er zelf ook graag naar kijkt.

Als je twijfelt tussen het bloggen en/of het vloggen, daar kan ik of een ander persoon geen advies over geven. Dit is echt iets wat je zelf moet uitvinden, door de ervaringen van anderen en luisteren naar je gevoel. Door het offline of online daarmee een beetje te experimenteren, vind je daar gaandeweg wel je weg in. Begin rustig, Rome is ook niet in 1 dag gebouwd.

Liefs,

Quirina

 

Quirina

Hey hallo, ik ben Quirina, 38 jaar en woon samen met mijn man en onze hond Matsi in Emmen. Dit is een persoonlijke blog waar ik mijn passies deel voor fotografie, reizen, honden en lifestyle. Maar ook laat zien dat een leven zonder kinderen erg leuk kan zijn.

Find me on: Twitter | Facebook

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *