Bloggen met dyslexie

Misschien is het niet zo erg slim om als je dyslexie heb te gaan bloggen, zelf heb ik het ook en toch ben ik sinds dit jaar gaan bloggen. Dit omdat ik heb besloten om na het opgeven na mijn kinderwens de dingen te doen, die ik wil doen! Toch merk ik dat sommige mensen in mijn omgeving heel verbaasd reageren, zelfs een beetje op een manier dat ze me niet eens serieus nemen. Ondanks dat het niet erg leuk is om te horen, heb ik er echt schijt aan! alleen heeft het me wel doen inspireren om deze blog te schrijven.

Dyslexie heeft niets met je intelligentie te maken, want een dyslectisch persoon is niet dom. Misschien denken ze wel anders dan een persoon die niet dyslectisch is ten opzichte van een persoon die niet dyslectisch is. Alleen dat kan ik niet bevestigen, omdat ik eigenlijk niet anders weet. Je wordt er mee geboren of niet, net als een ander persoon is geboren met een aangeboren handicap weet ook die persoon niet anders.

Tegenwoordig hebben we spellingscontrole op de pc, tablet en zelfs op de telefoon staan. Lees ik ook gewoon boeken en schrijf ik ook net als een ander persoon. Daar zit gelukkig geen verschil in met een persoon die geen dyslexie heeft, want die maakt net zo goed gebruik van deze hulpmiddelen die er zijn als een persoon die dat wel dyslexie heeft.

Alleen nog niet zo lang geleden was dat niet zo, omdat 20 jaar geleden er een stuk minder over bekend was. Had je geen dyslexiekaart waarmee je extra tijd kreeg tijdens een proefwerk of examens, had niet iedereen een computer thuis of werd daar echt onderzoeken naar gedaan. Toch zijn deze mensen ook ver gekomen in hun leven, alleen weet je meestal niet over de persoon dat ze dyslexie hebben. Gelukkig is daar meer over bekend, wordt er meer over gesproken en komt er meer begrip voor mensen met dyslexie. We zijn niet dom, we zijn alleen een stuk langzamer met lezen en schrijven dan een ander persoon zonder dyslexie.

Met dyslexie bloggen

Toch heb ik besloten om te gaan bloggen, daarvoor moet ik lezen, schrijven en dan nog zul je merken dat ik dyslectisch ben. Dit zal altijd zo blijven en dat hoort nu eenmaal bij mij. Alleen laat ik dit mijn leven niet beïnvloeden door het feit dat ik een handicap heb, zo zit ik niet in elkaar en in mijn ogen kan je dan ook nog steeds alles bereiken wat je wil als je dyslexie heb.

Door de dyslexie ben ik echt langer bezig met het schrijven van een blog artikel, dan een blogger zonder dyslexie. Zullen er zeker fouten in mijn de volgorde van mijn zinnen zitten en heb ik moeite met de leestekens op de juiste plaats te zetten. Toch ben ik achter gekomen dat mijn artikelen niet erg goed waren en ben ik op dit moment (februari 2018) mijn artikelen weer aan het herschrijven. Dit doe ik omdat ik de lezers van mijn artikelen een goede indruk van mijzelf wil achterlaten en mensen met dyslexie die ook willen gaan schrijven inspireren om dat ook te gaan doen.

Nu ik mijn artikelen aan het herschrijven ben, heb ik ook de hulp van mijn man gevraagd, die eventjes toch mijn artikel dat ik geschreven nog voor de zekerheid een keer controleert. Daar ben ik erg blij mee dat hij dit voor mij wil doen, een bijkomend voordeel is dat ik er ook weer van leer en dat is toch weer mooi meegenomen.

Doordat ik nu ook een aantal maanden aan het bloggen bent, weet ik ook precies waar mijn valkuilen liggen tijdens het schrijven van een blogartikel. Dit is ook de rede dat ik heb besloten om mijn artikelen te herschrijven, nu ik nog geen honderden blogartikelen op mijn website heb staan. Goed, het kost op dit moment ontzettend veel tijd en werk om dat te doen, maar als alles helemaal klaar is kan ik wel terug kijken op een website waar ik 100% tevreden over bent. Hierin denk ik dat er geen verschil tussen zitten tussen een blogger met of zonder dyslexie, want bloggen moet je echt leren en is niet eventjes iets wat je zomaar doet.

Natuurlijk moet je wel even realistisch blijven, zo weet ik dat het voor mij meer moeite zal kosten als ik zou besluiten om een professionele blogger worden. Alleen is dat voor mij niet echt belangrijk om een professionele blogger te worden en als dat zou gebeuren is dat natuurlijk erg leuk om van je passie je werk te maken. Daar ben ik ook wel heel eerlijk in. Voor mij is het belangrijkste dat ik plezier in het schrijven heb, mensen die hetzelfde meegemaakt hebben als ik kan steunen met mijn persoonlijke verhalen en zal ik alleen over onderwerpen schrijven die ik leuk vind.

Quirina

4 Comments

  • Nicolette 15 december 2017 at 09:11

    Waarom zou je geen professionele blogger kunnen worden?
    Er zijn op een gegeven moment dingen die je uit kunt besteden. Dan laat je je blogposts doorlezen door bijv. een VA.
    Mijn zus is ook dyslectisch en die heeft ook een blog en die verdient daar ook mee. Zij maakt nu bijvoorbeeld veel video’s en zelfs podcasts en die plaatst ze in de blogs. Dan hoef je niet zoveel te schrijven. Ideetje?

    Reply
    • Quirina 16 december 2017 at 08:31

      Mijn man die zei dat ook al, maar ik ga inderdaad ook met meer video’s werken, iemand zei heeft ooit gezegd dat mensen met dyslexie nooit serieus genomen wordt, dus daarom dat ik dat dacht. Maar je weet maar nooit en plezier hebben in de dingen die je doet, is voor mij altijd nog het belangrijkst.

      Reply
  • Yalou // We are the Earth 15 december 2017 at 16:23

    Lekker bezig! Gewoon doen wat leuk is. Zelf heb ik ook dyslexie en ik merk door te blijven schrijven en te blijven lezen, dat ik juist mijn fouten leer kennen. Mijn schrijfstijl is over de jaren heen erg veranderd en de fouten worden minder. Ook in mijn blogpost zullen fouten blijven staan, maar he, de boodschap komt wel over 😉

    Reply
    • Quirina 16 december 2017 at 08:49

      hahaha, ja dat is wel het belangrijkste dat je boodschap overkomt. Maar ook dat je plezier hebt in het bloggen natuurlijk.

      Reply

Leave a Comment