Van kinderwens naar kinderloos

Dit is een heel persoonlijk verhaal en door dit te delen hoop ik dat ik andere lotgenoten een beetje kan steunen omdat persoon die dit meemaakt weer een ander verhaal heeft.

Op een jonge leeftijd wist ik dat ik kinderen wilden, zag het toen helemaal voor me. Wanneer ik aan mijn einde van mijn 20ste of begin 30ste zou zitten, hoopte ik op een leuke man oftewel de vader van mijn kids en een kind zou krijgen. Leuk dat je dat op je jonge leeftijd helemaal zag zitten, alleen mocht het helaas niet zo wezen en vertel ik jullie mijn verhaal.

28 jaar en ziek

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik wakker werd, ik voelde me niet goed en toen ik bed uit ging zag ik gewoon een grote plek met bloed. Wat is dit!!! het voelde niet eens dat ik mijn maandelijkse periode had gekregen en wist eigenlijk al meteen, Oké,dit is niet goed!!! Natuurlijk ging ik eerst mijn ziek melden, douchen en het beddengoed in de wasmachine gestopt, kopje koffie drinken en dan maar is de huisarts bellen voor een afspraak. Eigenlijk stuurde hij me meteen door naar de gynaecoloog en kreeg daar een uitstrijkje en een paar dagen later de uitslag. Ik werd tot mijn schrik gebeld door het ziekenhuis of ik even langs kon komen om over de uitslag te praten. Ik was eigenlijk op dat moment alleen maar stom verbaasd, dat ik gebeld werd in plaats van dat ik zelf voor de uitslag belden.

Eenmaal in het ziekenhuis was, hoorde ik dat de uitslag en het was een pap 3 en mogelijk kanker had. Natuurlijk hoorde ik na het woord kanker de helft van het verhaal wat die dokter me te vertellen heb. Gelukkig was ze heel geduldig en heeft ze echt de tijd voor mij en mijn ex-partner die eigenlijk tot mijn stomme verbazing heel nuchter was. Om een heel lang verhaal kort te maken, was ik binnen een week geopereerd en had ik de definitieve uitslag. Ik had endometriose die ze hebben weg hebben gebrand en een kwaadaardige tumor die ze gelukkig hebben kunnen weghalen. Het enige wat ik dacht toen ik de uitslag hoorde was dat ik zo blij ben dat ik er op tijd bij was, want als ik 30 was en kreeg toen pas de uitslag van de baarmoederhalskanker onderzoek was de kanker veel verder verspreid en misschien wel anders afgelopen. Natuurlijk moest ik nog wel 5 jaar onder controle en had ik iedere keer als ik een uitstrijkje moest maken weer angst voor de uitslag.

De man met wie ik kinderen wilden

Inmiddels iets meer dan 5 jaar geleden kwam ik Marcel tegen en ik kenden hem al van vanuit toen ik nog studeerde. Toen was ik al verliefd op hem en nadat we elkaar weer gezien hebben na een lange periode kwamen de gevoelens weer terug. Gelukkig was het wederzijds en in het begin van onze relatie dachten we dat ik zwanger was, beetje te vroeg om dan al kids te krijgen in het begin van je relatie vonden we alleen hadden we wel zoiets. Oké, als het zo is dan is het zo en mogen we blij zijn dat we een kind mogen krijgen. Maar helaas, het was niet zo, het bleek een vleesboom te zijn. Natuurlijk hadden we er nooit van gehoord, het moest eruit, dus weer een operatie. Het besefte wel dat we allebei erg teleurgesteld waren en besloten daarom ook maar om te proberen om zwanger te worden. Na een jaar ongeveer, waren we nog niet zwanger en gingen dus weer terug naar het ziekenhuis. Kregen onderzoeken, daar kwam uit dat de medicijnen van mijn man en ik het probleem was en besloten om het ivf traject in te gaan. We hebben in totaal 2 ivf pogingen gedaan en daar kwam beide keer 1 embryo uit, dat is echt heel weinig maar ik was er heel blij om en beide keren hoopte ik ook na de terug plaatsing dat de embryo bleef zitten voor een succesvolle poging te krijgen. Je kan het al raden, beide keren zijn mislukt en zagen allebei een derde poging niet zitten. Wel omdat we wisten dat onze relatie sterk was, want dit is wel één van de ultieme relatietesten die je maar kan krijgen. Alleen de voor de derde keer de hoop en uiteindelijk weer de teleurstelling te krijgen dat zagen we toch niet zitten.

Het definitieve besluit

Voor een derde ivf poging hebben we besloten niet te gaan, we hadden zoiets laat nu maar de natuur beslissen of we krijgen een wonder of niet. Daar kwam het eigenlijk een beetje op neer, want je hoorde wel is toen we besloten hebben om niet meer verder te gaan met ivf werden we zwanger. Ja daar hoopte ik ook stiekem op, iedere maand weer. Alleen werd dat iedere keer een teleurstelling en begon ik me weer slechter te voelen. Ik kreeg veel pijn, de endometriose was weer terug gekomen en kon ik de keer op keer teleurstellingen maar met heel weinig mensen delen, omdat ik mensen en Marcel er niet mee wilden opzadelen. Ik ging terug naar de gynaecoloog, kreeg de pil om proberen mijn pijn beheersbaar te maken, alleen werd ik daar depressief van.Dit wilde ik niet en met Marcel weer terug naar het ziekenhuis. Dit keer was het eigenlijk kiezen, tussen leven met pijn of mijn baarmoeder verwijderen. Ik heb voor het laatste gekozen, die in februari dit jaar is verwijderd, waar ik absoluut geen spijt van heb. Maar vanaf het moment dat je zo’n besluit maakt, ga je voor mijn gevoel door een rouwverwerkingsperiode in. Dit klinkt misschien vreemd want je ken het niet, alleen voor mijn gevoel heb ik dit nog steeds. Natuurlijk heb ik er af en toe nog steeds moeite mee, maar het gaat iedere week steeds beter en heb ik het gevoel dat ik sterker wordt.

Liefs Quirina

14 Comments

  • 2017 is het jaar dat ik mevrouw Santing-Kamoen bent geworden – Quirina Kamoen 21 december 2017 at 08:10

    […] Toch heeft dit wel een beetje een rol gespeeld in 2017, zie ik het nog steeds als een rouwverwerking waar ik nu op dit moment begint uit te komen. Ik denk dat ook door het beginnen met bloggen, werken met kinderen en langzaam aan onze dromen beginnen te werken dat het ook een plek heeft gekregen. Ik zie steeds meer, de voordelen dat wij geen kinderen hebben. Klinkt misschien heel egoïstisch, maar geloof me! daar is wel even een hele lang weg vooraf gegaan. Dit kun je lezen in mijn blog; van kinderwens naar kinderloos […]

    Reply
  • De 10 best gelezen blogs van 2017 – Quirina Kamoen 30 december 2017 at 21:10

    […] Van kinderwens naar kinderloos […]

    Reply
  • Lynn 16 januari 2018 at 19:07

    Wat een heftig verhaal.

    Reply
  • Amylia 16 januari 2018 at 20:32

    Oh dat is best hevig. En hebben jullie bijvoorbeeld al aan adoptie gedacht om jullie gezin compleet te maken?

    Reply
    • Quirina 16 januari 2018 at 20:56

      Hebben we wel over nagedacht, maar zijn er het allebei over eens dat we dit niet willen.

      Reply
  • Lien 16 januari 2018 at 20:54

    Wat heftig zeg. Ik vind een rouwperiode helemaal zo vreemd niet. Het is niet niks wat je allemaal hebt meegemaakt. Sterkte!

    Reply
  • Adine @ LekkerLevenMetminder.nl 17 januari 2018 at 08:11

    Wat heftig! Maar knap dat je die keuze hebt durven maken. Steeds die pijn en teleurstelling is ook geen leven.

    Reply
    • Quirina 17 januari 2018 at 16:54

      Klopt helemaal, nu ik inmiddels alles een plekje heb kunnen geven valt er ook een last van mijn schouders

      Reply
  • Nicole Orriëns 17 januari 2018 at 08:56

    Wauw, ik ben onder de indruk van je verhaal. Dat rouwproces kan ik me best voorstellen. Je moet toch ergens afscheid van nemen.

    Reply
  • Helena 17 januari 2018 at 13:27

    Wat heftig om mee te maken. Sterkte

    Reply
  • Debbythechocoholic 18 januari 2018 at 01:05

    Wow ik word hier helemaal stil van. Wat jammer dat je deze keuze hebt moeten maken, maar ik hoop echt dat je eindelijk van de pijn verlost bent en je niet meer depressief voelt. Je man klinkt als een fantastische kerel die je veel steun geeft. Samen zijn jullie sterk. En moesten jullie echt een kindje willen zijn er opties (ik wil niet zagen of me niet moeien). Veel sterkte en dikke knuffel.

    Reply
    • Quirina 18 januari 2018 at 14:54

      Dank je, ik heb zeker een geweldige man die mij te alle tijden steunt en altijd op kan rekenen.

      Reply
  • Fleur 18 januari 2018 at 14:17

    Wat een heftige tijd en ik kan mij voorstellen dat dat ook de nodige tijd kost om een plek te geven. Veel sterkte

    Reply
  • Laura | I scream beauty! 18 januari 2018 at 16:01

    Wat een heftig verhaal, lijkt me erg moeilijk om zoiets mee te maken.

    Reply

Leave a Comment