L’adieu

Als je de titel leest en de foto ziet, kan je meteen zien dat dit niet echt een vrolijke blog is. Want wanneer deze blog online verschijnt, is het 10 januari en is voor mij 12 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn vader. Een persoonlijk verhaal, waar ik je terug in de tijd meeneem en hoe ik er nu tegenaan kijk.

4 januari 2006

Zal deze dag niet snel vergeten, het jaar was nog maar net een paar dagen begonnen. Ik keek op dat moment een herhaling van As the world turns (deze soap bestaat niet meer) en kreeg ik het telefoontje van Audry die mij eventjes moest vertellen dat mijn vader is overleden. Op dat moment stortte echt mijn wereld in, ook al wist ik dat dit moment een keer zat aan te komen. Het feit dat ik toen nog 25 jaar en hij  84 jaar een leeftijd dat je er toch rekening mee moet houden dat je dit kan verwachten alleen deed ik dit niet. Hij was niet ziek, zei meerdere malen tegen mij dat hij er wel mee kwam als het zover is en sprak ik hem nog op nieuwjaarsdag.

Toch had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, kon het alleen niet plaatsen want ik wist zelf niet waar ik het moest zoeken. Het enige wat ik die dagen had, was dat er iets mis was met iemand alleen weet ik niet wie maar wel een persoon dat heel dicht bij mij zou staan, helaas bleek mijn gevoel te kloppen. Dit helemaal duidelijk toen ik enkele uren later de uitslag van het forensisch onderzoek binnen kreeg en hij op 2 januari bleek te zijn overleden om 02:15 uur aan een natuurlijk dood.

De horloge van mijn pa, stopte met tikken op 2 januari om 02:18

Omdat ik toen al in Emmen (Drenthe) woonde en Hulst (Zeeuws-Vlaanderen) niet naast de deur ligt, duurde het eventjes dat ik bij mijn ouderlijk huis was. Had ik inmiddels al vernomen dat ik eerst aanwezig moest wezen, voordat mijn vader werd opgehaald door de begrafenisondernemer zodat deze mensen hem kon afleggen in het uitvaartcentrum waar mensen hem voor het laatst konden zien. Op dat moment toen dat allemaal gebeurde was ik bij Audry, op dat moment was ik niet alleen. Ze was namelijk niet alleen mij bff, maar ook nog eens de schuin overbuurvrouw van mijn vader. Mijn ex-vriend heeft eigenlijk toezicht gehouden en de mensen van de begrafenis ondernemer geholpen dat mijn vader veilig van de plek waar hij lag (boven in zijn slaapkamer) naar de auto geleid. Tot op de dag van vandaag, ben ik hem hier nog steeds dankbaar voor want alleen had ik dit echt niet getrokken. Ook al weet ik dat het toen ook wel goed was gekomen zonder hem, het is niet het leukste ding om te doen en hoefde hij dit natuurlijk ook niet te doen.

De dagen tussen zijn overlijden en de begrafenis

Eigenlijk leef je op dat moment op de automatische piloot en in een roes tegelijk, tenminste zo heb ik het ervaren als ik eraan terug denkt. Je moet een begrafenis zien te regelen en je zit vol van verdriet tegelijk. Gelukkig had ik echt hele lieve mensen om mijn heen, zo heeft mijn tante (de zus van mijn vader) geholpen met de uitnodigingen en zorgde dat ik niemand vergat, Audry en haar ouders hebben mij met zoveel dingen geholpen, dat het echt teveel is om op te noemen. Kwam de huisarts van mijn vader op huisbezoek, wat ik toch wel beetje apart vond maar mij erg geholpen heeft op dat moment en zal ik nooit vergeten dat de buren van mijn vader om 18:00 uur aan de deur stond met een bakje aardappels, bloemkool en gehaktbal. Ik vond dit zo’n lief gebaar en was echt stom verbaasd dat iemand daar aan dacht om mij eventjes een gezonde maaltijd te geven. Ook al kon ik niet aan eten denken, heb er toch wat van gegeten omdat ik niet ondankbaar wilde overkomen.

Over mijn vader de begrafenis hoe hij zijn laatste afscheid wilde, hebben wij het nog nooit over gehad omdat mijn vader het hier nooit over wilde hebben. Daar stond ik dan, afvragend wat hij wilde, kijkend door zijn spullen wat ik eigenlijk nooit heb gedaan daarvoor. Toch heeft hij duidelijk aanwijzingen gegeven, de bijbel die duidelijk op een pagina stond, een cd die ik daarvoor nooit heb zien liggen en zag ik dat hij de laatste dagen van zijn leven met mij bezig is geweest. Dit gaf mij troost en denk ik dat hij dit bewust nikst tegen mij heeft gezegd over dat hij trombose had, geen trappen mocht lopen en eigenlijk in het ziekenhuis moest verblijven. Het enige waar ik van baalde is dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen, misschien ook wel beter voor hem want ik was te beschermend geweest als ik dat allemaal had geweten, het is zijn keuze en dat had ik echt op dat moment niet geaccepteerd.

Zijn begravenis

Op 10 januari 2006 was mijn vader de begrafenis, ik denk dat het wel één van mijn moeilijkste dagen in mijn leven is geweest. Mijn verstand zei dat ik moest en mijn gevoel wilde ik dat absoluut niet, denk dat iedereen dat wel heeft want wie wil nu afscheid nemen van de mensen waar je van houdt. Eigenlijk heb ik de dag niet heel bewust meegemaakt, goed ik was erbij maar ook weer niet. Een black out noemen ze het ook wel is, daarom ben ik echt blij dat de moeder van Audry foto’s wilde maken van zijn begrafenis. Misschien wel heel ongewoon, maar het heeft mij zeker geholpen om sommige dingen terug te halen zodat ik het allemaal een plek kon geven.

Het laatste woord een laatste groet, L’adieu het ga je goed.

Wat ik wel heel goed kan herinneren is het nummer L’adieu van Garou (onbekende zanger in Nederland), deze heb ik zelf uitgezocht en werd tijdens zijn dienst in de kerk gedraaid. Het geluid wat eruit kwam en zijn stem zo tot zijn recht kwam, kregen de meeste mensen kippenvel van en sommige mensen een traan over de wangen, deze woorden waren voor mij de grootste compliment die ik gekregen heb van zijn begrafenis. Het was mij gelukt, om zijn afscheid met een mix van hem en mij te geven, zoals hij het had gewild.

Afscheid nemen bestaat niet

Nu het inmiddels 12 jaar later is, 2 jaar geleden zijn graf niet heb laten verlengen omdat ik het voor 10 jaar zou zijn en denk dat hij het niet had gewild. heb ik het een plek kunnen geven, iets wat heel belangrijk is. De één doet er een paar maanden over, de ander een paar jaar en iedereen doet het op zijn of haar eigen manier die goed bij je voelt. Dat heb ik ook gedaan, kijk ik soms de beelden terug om zijn stem te horen, zijn lach mij weer aan het lachen maakt en de herinneringen terug zien die we samen hebben gemaakt.

Samen met mijn pa, in het gemeente archief van Hulst waar hij heel graag mocht wezen.

Zo leeft hij voort, net als de foto van hierboven ook al kijk ik zelf niet al te vrolijk op dat moment. Het zijn wel kostbare herinneringen die je nooit wil vergeten, want ook al is hij niet meer hier, hij leeft voort in mijn hart en zo is hij altijd bij mij. Dit is waarom ik wel L’adieu zei op zijn begrafenis, maar geen afscheid nam van mijn vader.

Liefs,

Quirina

14 Comments

  • Nicole Orriëns 10 januari 2018 at 09:26

    Wat mooi dat je vader nog in jou voortleeft. Als ik hem op de foto ziet vind ik het een markante man. Niet zo maar iemand van dertien uit een dozijn!

    Reply
    • Quirina 10 januari 2018 at 09:29

      Hahaha, dat klopt het is geen man die standaard is. Maar wel heel veel van geleerd heb.

      Reply
  • Michelle Dutoit 10 januari 2018 at 10:45

    Wat sterk van je dat je dit allemaal hebt kunnen neerpennen. Een heel mooi eerbetoon aan je papa. Veel liefs!

    Reply
  • Marjan 10 januari 2018 at 10:49

    Wat mooi van je dat je dit op ‘papier’ hebt gezet, het zijn toch dingen die lastig zijn om te bespreken. Als ik je vader in die boeken zie neuzen dan zal hij het vast prachtig vinden dat je schrijft!

    Reply
    • Quirina 10 januari 2018 at 11:09

      Ja dat weet ik wel zeker dat mijn vader het prachtig vind dat ik schrijf en een trouwe lezer zijn geweest als ik hem dan per post de blogpost verstuurde want een pc daar had hij echt totaal niks mee.

      Reply
  • Felice Veenman 10 januari 2018 at 12:00

    Je vader lijkt mij een bijzondere man. Dat was de mijne ook en dat heeft me altijd wel getroost, dat ik een bijzondere vader had…
    Mijn vader is er al 23 jaar niet meer, het gemis slijt, maar het went nooit helemaal

    Reply
    • Quirina 10 januari 2018 at 12:19

      Mijn vader was zeker een bijzondere man, helaas kwam ik daar te laat achter. Slijten doet het zeker wel, alleen zal het altijd een gemis blijven en zeker op sommige dagen.

      Reply
  • Adine @ LekkerLevenMetminder.nl 10 januari 2018 at 17:41

    Prachtig geschreven. En mooi dat je vader nog zo in je hart is! Ik kan me (gelukkig) niet voorstellen hoe het is om die al zo relatief jong te moeten missen.

    Reply
  • Grace 10 januari 2018 at 23:16

    Wat verdrietig dat je je vader hebt verloren, maar gelukkig leeft hij voor altijd nog in jouw hart. Ik wil je deze dagen veel sterkte wensen. Want hoeveel jaar het ook geleden is,.. er zijn nog steeds niet genoeg woorden voor om dat gevoel te omschrijven.

    Reply
  • Heleen Schrijvershof 11 januari 2018 at 09:28

    Wow, wat een mooi verhaal! Fijn dat je op deze manier nog iets prachtigs hebt toegevoegd aan de ceremonie. Je vader lijkt me inderdaad een heel bijzondere man.

    Reply

Leave a Comment