Bloggen met dyslexie

Misschien is het niet zo erg slim om als je dyslexie heb te gaan bloggen, zelf heb ik het ook en toch ben ik sinds dit jaar gaan bloggen. Dit omdat ik heb besloten om na het opgeven na mijn kinderwens de dingen te doen, die ik wil doen! Toch merk ik dat sommige mensen in mijn omgeving heel verbaasd reageren, zelfs een beetje op een manier dat ze me niet eens serieus nemen. Ondanks dat het niet erg leuk is om te horen, heb ik er echt schijt aan! alleen heeft het me wel inspireren om deze blog te schrijven, hoe ik ermee omgaat.

Mijn ervaring 

Dyslexie heb echt niet met je intelligentie te maken, want een dyslectisch persoon is niet dom. Denkt misschien anders, gaat anders om met de gekregen informatie in het dagelijks leven, leren wij wat langzamer dan ten opzichte van een persoon die niet dyslectisch is. Alleen kan ik dat niet bevestigen, omdat ik eigenlijk niet anders weet. Je wordt er mee geboren of niet, net als een ander persoon is geboren met een aangeboren handicap weet die persoon ook niet anders. Dat heb ik ook, maar met de hulpmiddelen die we tegenwoordig hebben kun je een heel eind komen. Want vroeger toen ik op school zat, was er geen dyslexiekaart, werd ik wel is voor dom verklaard en zat ik zelfs op speciaal onderwijs omdat er gewoon weg te weinig over bekend was. Als kind zijne vond ik dit echt vreselijk en wist ik altijd dat ik meer kon, dan mensen in omgeving lieten geloven, heb ik gevochten wat ik waard was om wel mijn diploma op de middelbare school te halen. Je kan wel zeggen, dat ik enorm trots was toen ik hoorde dat ik geslaagd was. Ik wilde dit echt van de daken schreeuwen van “I did it!, zo blij was ik dat ik het gehaald had. Alleen gunde mijn moeder het feestje voor mij niet, was ze er niet bij de diploma uitreiking en denk ik dat ik als enige leerling zonder familie bij de uitreiking was. Dit vond ik natuurlijk verschrikkelijk, maar nu heb ik zoiets van wie het laatst lacht, lacht het best.

Met dyslexie bloggen

Toch heb ik besloten om te gaan bloggen, daarvoor moet ik ook heel veel lezen, mezelf blijven trainen op het schrijven en dan nog zul je merken dat ik dyslectisch ben. Dit zal altijd zo blijven, dat hoort eenmaal bij en zal het schrijven van een blogpost zal ik misschien wel 3 keer langer over doen, zullen mijn blogs nooit foutloos geschreven zijn en misschien wel de leestekens niet altijd op de juiste manier gebruiken dan een persoon die niet dyslectisch is. Ik heb wel plezier in het bloggen, ben ik trots op het feit dat ik blog en iedere persoon die mijn blogs leest krijg ik weer een dikke kick van. Iets voor mij altijd onbetaalbaar blijft om dat gevoel te krijgen, je kunt wel het misschien wel vergelijken met een persoon die de finish haalt van een marathon of iemand die van een achtbaan houdt daar weer een kick van krijgt. Is dit voor mij weer een kick, dat een persoon mijn blog leest, reageert op mijn blogs of zelfs een trouwe lezer van mij wordt.

Natuurlijk moet je realistisch blijven, zo weet ik dat ik waarschijnlijk nooit een professionele blogger wordt. Alleen ben ik wel van mening dat je moet gaan bloggen om je verhaal te willen delen, je ervaring wilt delen en mensen inspireren om hun dromen waar te maken. Dit in ieder geval wel voor mij de belangrijkste rede, vind ik het erg leuk om te bloggen en is de dingen die je krijgt een mooie bijkomstigheid.

Liefs,

 

Quirina

5 Comments

  • Nicolette 15 december 2017 at 09:11

    Waarom zou je geen professionele blogger kunnen worden?
    Er zijn op een gegeven moment dingen die je uit kunt besteden. Dan laat je je blogposts doorlezen door bijv. een VA.
    Mijn zus is ook dyslectisch en die heeft ook een blog en die verdient daar ook mee. Zij maakt nu bijvoorbeeld veel video’s en zelfs podcasts en die plaatst ze in de blogs. Dan hoef je niet zoveel te schrijven. Ideetje?

    Reply
    • Quirina 16 december 2017 at 08:31

      Mijn man die zei dat ook al, maar ik ga inderdaad ook met meer video’s werken, iemand zei heeft ooit gezegd dat mensen met dyslexie nooit serieus genomen wordt, dus daarom dat ik dat dacht. Maar je weet maar nooit en plezier hebben in de dingen die je doet, is voor mij altijd nog het belangrijkst.

      Reply
  • Yalou // We are the Earth 15 december 2017 at 16:23

    Lekker bezig! Gewoon doen wat leuk is. Zelf heb ik ook dyslexie en ik merk door te blijven schrijven en te blijven lezen, dat ik juist mijn fouten leer kennen. Mijn schrijfstijl is over de jaren heen erg veranderd en de fouten worden minder. Ook in mijn blogpost zullen fouten blijven staan, maar he, de boodschap komt wel over 😉

    Reply
    • Quirina 16 december 2017 at 08:49

      hahaha, ja dat is wel het belangrijkste dat je boodschap overkomt. Maar ook dat je plezier hebt in het bloggen natuurlijk.

      Reply
  • My Life #1: Een witte deken – Quirina Kamoen 18 december 2017 at 10:41

    […] heerlijk dagje vrij van mijn werk, kan ik mooi een blog schijven over het bloggen met dyslexie, de vlogs kijken van Laura Brijde, loop namelijk een beetje achter en natuurlijk draait mijn […]

    Reply

Leave a Comment